Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #181
Zainteresowałem osobę nie będącą stroną postępowania, aby przyjrzała się sprawie i wystosowała wniosek o udzielenie informacji publicznej.voyteg napisał:
W zainnicjowaną przez nią postępowaniu organ nie wskazał (jak mi), że do akt sprawy ma dostęp jako strona, a odpowiedział "zwykłym pismem", że wnioskodawczyni wnosi o udzielenie informacji, która choć znajduje się w aktach sprawy, informacją publiczną w ocenie organu nie jest (w rzeczywistości jest udzieloną odpowiedzią jednej ze stron na wezwanie organu) zatem udzielenie informacji na podstawie u.d.i.p. nie ma uzasadnienia.
Wnioskodawczyni wystosowała więc skargę http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/069B92A806 na bezczynność (uzasadnienie - w celu dydaktycznym - zamieszczam poniżej) a WSA skargę oddalił. Niestety... (skany uzasadnienia w załączeniu)
(z uzasadnienia skargi)
"O skuteczności skargi na bezczynność organu można mówić wówczas, gdy właściwy organ nie wykonuje w terminie nałożonego nań prawem obowiązku, bądź nie czyni tego w sposób przewidziany prawem. Z bezczynnością w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy zobowiązany podmiot milczy i w ogóle nie rozpatruje wniosku o udostępnienie informacji, która ma charakter informacji publicznej, albo gdy nie wydaje decyzji, do wydania której jest zobowiązany przepisami ustawy, jak również wówczas, gdy podjęta czynność jest niepełna to znaczy zobowiązany udostępnia informację publiczną w zakresie węższym od wskazanego we wniosku o udostępnienie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por.: wyrok NSA z dnia 30 października 2002 roku, II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 roku, II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 roku, II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002 roku, s. 28).
Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieści się w nich treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z tymi organami, bądź jakikolwiek sposób dotyczących tych organów. Są to zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organy i podmioty wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji powierzonych prawem zadań, nawet jeśli dokumenty te nie pochodzą od organów władzy publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 roku, I OSK 678/11).
Informacją publiczną, według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie to wyjaśnia się, biorąc pod uwagę treść art. 61 ust. 1 Konstytucji, w ten sposób, iż za informację publiczną można uznać, każdą informację dotyczącą okoliczności stanowiącej wyodrębniony przedmiot zainteresowania określonego podmiotu lub choćby hipotetycznej grupy osób, dotyczącej funkcjonowania władzy publicznej, w tym wykonywania zadań publicznych lub zarządzania majątkiem publicznym. Takie rozumienie pojęcia "informacja publiczna" uznaję za właściwe z punktu widzenia celów wprowadzenia przepisów gwarantujących zasadę jawności w sferze publicznej, do których zalicza się: kontrolę społeczną nad wykonywaniem zadań publicznych (dysponowaniem majątkiem publicznym), zwiększenie świadomości obywateli w tymże zakresie oraz ich zaangażowania (aktywizacji) w uczestniczeniu w życiu publicznym.
Uwzględniając powyższe aspekty można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Pismo Pani [...] dotyczy spraw publicznych - kwestii wywłaszczeń w związku z zajęciem gruntów pod publiczną ul. [...] w [...], a w ślad za tym odszkodowań finansowanych ze środków publicznych w ramach postępowań o odszkodowania, dlatego również z tego powodu moje żądanie w przedmiocie pozyskania pisma nie jest zbyt daleko idące, bowiem kryteriami, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie charakteru informacji jest ich związek z dysponowaniem majątkiem publicznym lub wykonywaniem zadań publicznych. Dla oceny statusu powyższego pisma istotne znaczenie ma również charakter środków finansowych, którymi rozporządza Prezydent [...] w tej sprawie; odszkodowanie za grunt zajęty pod drogę publiczną Prezydent reguluje ze środków publicznych. Warto zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż informacją publiczną jest nawet treść umów cywilnoprawnych, jeśli dotyczą majątku publicznego. W przypadku pisma Pani [...] dotyczącego kwestii związanych z zajęciem prywatnej działki pod drogę publiczną trudno uznać, by sprawa nie dotyczyła majątku publicznego, skoro Prezydent [...] sprawę administracyjną załatwia w tym obszarze pokrywając koszty postępowania odszkodowawczego z nią związanego właśnie z publicznych środków finansowych. Według art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do informacji występuje w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis ten rozstrzyga zatem, że informacje o działalności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zakresie wydatkowania przezeń publicznych środków finansowych znajduje się w sferze konstytucyjnej gwarancji prawa do informacji.
Wobec powyższego, w kopia przedmiotowego pisma dotyczy sfery gospodarowania mieniem Skarbu Państwa lub finansowania zadań ze środków publicznych, zatem pismo przedmiotowe stanowi informację publiczną. Powyższe skutkuje przyjęciem, że Prezydent [...] był zobowiązany do udostępnienia kopii treści pisma w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej a w konsekwencji - nie udostępniając kopii pisma, Prezydent pozostaje w bezczynności.
Ponadto, WSA w Wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) zauważył, że "o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia."
"Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, na podstawie przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga." - tak orzekł WSA w Wyroku z dnia 1 lutego 2012 (sygn. akt II SAB/Go 59/11)
Zgodnie z wykładnią prawa zawartą w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11), prawo złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia, "Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, postanowienie NSA z 03 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., VIII SAB/Wa 18/11) "
Ponadto w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 (sygn. akt I OPS 6/08 ) zawarta jest następująca wykładnia stosowania prawa: „Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.” Zaś w tezie wyroku NSA z dnia 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) zauważono: "O ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ""
Ostatnia edycja:
