ndin pisze:
30 maja 2015 o 01:46
Przywołane akty
1) TK sygn. akt P 46/07 z 2009 na plus
2) TK Sygn. akt Kp 4/09 z 2009 na plus
3) TK sygn. akt K 23/10 z 2014 na minus
4) TK Sygn. akt P 27/13 z 2014 na minus
5) Kapetanios i inni przeciwko Grecji – wyrok ETPC z dnia 30 kwietnia
2015 r., połączone skargi nr 3453/12, 42941/12 i 9028/13. – ostatnia
nadzieja
powiem tak
ad 1)
w 2009 były dwa wyroki Trybunału
sygn. akt P 46/07. TK orzekł o niezgodności z konstytucją działania
polegającego na zatrzymaniu prawa jazdy rzekomego dłużnika
alimentacyjnego, zarzucając kwestionowanym przepisom m.in. brak
stosownego trybu odwoławczego umożliwiającego merytoryczną kontrolę
zasadności kierowania wniosku o zatrzymanie w trybie administracyjnym,.
Było jak tu – policjant jest 1 osobowym wymiarem sprawiedliwości, tam
była nim urzędniczka gminna.
ad 2)
Sygn. akt Kp 4/09
TK nie dopuścił stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn
sankcji administracyjnej (kary pieniężnej) oraz systemu punktowego
karania kierowców, niezgodność z z art. 2 Konstytucji,
o nałożeniu kary pieniężnej – rygor natychmiastowej wykonalności, nie
określa, czy i w jakim zakresie służy od niej odwołanie, niezgodność z
art. 2 Konstytucji,
ad 3)
WSA/NSA masowo powoływały się na TK P 46/07
(wystarczy wpisać w google +WSA +”P 46/07″)
gdy zniesiony wyrokiem
sygn. akt P 46/07 przepis z 2005 zastąpiono takim samym przepisem z
2007.
Przepisem z 2007 o odbieraniu praw dłużnikom alimentacyjnym bez
sądu, bez odwołania zajął się Trybunał w wyroku TK K 23/10
w 2014 (notabene, skierowany w 2010, rozpatrzone w 2014)
i orzekł, iż mimo wyroku P 46/07
ad 3)
Teraz będzie to legalne, bo
z raportu NIK wynika, że jeśli odbierać prawa jazdy bez wyroku
i bez prawa do sądu (opisując w dużym skrócie)
to zwiększa się ściągalność alimentów od dłużników alimentacyjnych
a ponadto
„Dobrem chronionym, ze względu na które ustawodawca umożliwił taką
ingerencję, są uzasadnione, usprawiedliwione potrzeby dziecka”
„Cel, którym kierował się ustawodawca, wiąże się z ochroną wyrażonych w
Konstytucji wartości, które zostały wymienione w art. 18 (deklarującym
przyznanie ochrony i opieki małżeństwu, rodzinie, macierzyństwu i
rodzicielstwu), art. 71 ust. 1 (ochrona dobra rodziny i prawo rodzin
znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza
wielodzietnych i niepełnych, do szczególnej pomocy władz publicznych) i
art. 72 ust. 1-3 Konstytucji (ochrona praw dziecka).”
ad 4)
Podobnie
WYROK
z dnia 12 marca 2014 r.
Sygn. akt P 27/13
gdzie kapowanie na matkę, żonę, ojca, syna, denuncjacja
w rodzinie okazały się pochwalane i
„Art. 96 § 3 Kodeks wykroczeń jest zgodny z art. 2 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 1
Konstytucji.”
WIECIE CO SIĘ STANIE GDY TE NOWE PRZEPISY TRAFIA DO TRYBUNAŁU
I BĘDZIE ORZECZENIE W 2020, OKAŻĄ SIĘ ZGODNE ZGODNIE Z ORZECZNICTWEM
Z 2014 I WBREW ORZECZNICTWU Z 2009
AD 5) Jedyna nadzieje to ETPC
Kapetanios i inni przeciwko Grecji – wyrok ETPC z dnia 30 kwietnia 2015
r., połączone skargi nr 3453/12, 42941/12 i 9028/13.
Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 30 kwietnia uznał, iż
wymierzenie przez sąd administracyjny kary pieniężnej po uniewinnieniu
przez sąd karny stanowiło naruszenie domniemania niewinności i zakazu
ponownego sądzenia i karania za ten sam czyn.
Postępowania karne przeciwko nim zakończyły się uniewinnieniem,
jednocześnie jednak toczyły się w ich sprawach postępowania
administracyjne, w wyniku których sąd administracyjny nałożył na nich
kary pieniężne. Przed Trybunałem skarżący zarzucili, iż taki stan rzeczy
stanowił naruszenie ich prawa do domniemania niewinności (art. 6 ust. 2
Konwencji o prawach człowieka) oraz zakazu ponownego sądzenia lub
karania za ten sam czyn (art. 4 protokołu nr 7 do Konwencji).
Trybunał zgodził się z tą argumentacją i stwierdził naruszenie Konwencji
i protokołu nr 7. Trybunał wskazał na wstępie, że pieniężne kary
administracyjne – ze względu na swą wysokość (skarżący musieli zapłacić
karę w maksymalnym wymiarze, wynoszącym dziesięciokrotność
niezapłaconego cła od każdego z towarów) – miały w tym postępowaniu
charakter faktycznie karny. Dlatego też do wniesionych skarg znalazły
zastosowanie zasada domniemania niewinności oraz zakaz ponownego
sądzenia i karania (które dotyczą wyłącznie postępowań karnych).
Konsekwencje założenia, iż sankcje wymierzone skarżącym miały charakter
karny, były oczywiste. W sprawie postawionych skarżącym zarzutów toczyły
się równolegle dwa postępowania – karne (zagrożenie karą pozbawienia
wolności) i administracyjne (zagrożenie karą pieniężną) – dotyczące
identycznych czynów, popełnionych w identycznych okolicznościach, przez
te same osoby, w tym samym czasie. Postępowania karne zostały zakończone
jako pierwsze i przyniosły uniewinnienie skarżących. Na tym etapie
sprawa przemytu powinna zostać ostatecznie zamknięta, a postępowania
administracyjne umorzone. Trybunał wskazał, iż gdyby oba rodzaje kar –
to jest kara pozbawienia wolności i kara grzywny – były częścią tego
samego postępowania sądowego, lub gdyby sąd karny zawiesił postępowanie
do czasu wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżących przez sąd
administracyjny, a następnie umorzył postępowanie, to nie doszłoby do
naruszenia zakazu ne bis in idem.
