Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że władcze kompetencje co do ostatecznych rozstrzygnięć o charakterze nadzorczym, w sprawach ochrony zwierząt, ustawodawca powierzył wyspecjalizowanej służbie, tj. Inspekcji Weterynaryjnej.
Rozstrzygający w tej mierze jest Art. 34a ustawy o ochronie zwierząt, który stanowi że:
1. Inspekcja Weterynaryjna sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt.
2. W zakresie wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby wyznaczone przez organy tej inspekcji posiadają uprawnienia określone w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 z późn. zm.).
Jak napisał prof. Wojciech Radecki w komentarzu do wspomnianej ustawy, pojęcia nadzoru i kontroli, były wielokrotnie analizowane w doktrynie prawa administracyjnego, w której doszło do daleko idącego ujednolicenia stanowisk.
Kategoria kontroli oznacza funkcję, której treść obejmuje m. in.:
- obserwowanie i rozpoznawanie danej działalności lub stanu, czyli ustalanie ich rzeczywistego obrazu w określonym miejscu i czasie,
- dokonywanie oceny tej działalności poprzez konfrontację faktycznego ich obrazu z odnoszącymi się do nich założeniami wyjściowymi znajdującymi wyraz w przyjętych celach, standardach, parametrach itd., ocena ta ma prowadzić do stwierdzenia prawidłowości lub nieprawidłowości określonych działań,
- formułowanie wniosków co do tej działalności w przyszłości, mających na celu przeciwdziałanie powstawania nieprawidłowości, (J Jagielski, Kontrola administracji publicznej, Warszawa 2006).
Natomiast nadzór obejmuje wszystkie elementy składające się na kontrolę, a oprócz tego możliwość władczego oddziaływania (władczej ingerencji) na działalność danego podmiotu, w celu modyfikacji tej działalności, w kierunku ustalonym przez sprawującego nadzór, w ramach posiadanych przezeń kompetencji. Innymi słowy, nadzór oznacza kontrolę w połączeniu z możliwością władczej ingerencji wobec podmiotu poddanego oddziaływaniu nadzorczemu.
Jednakże obok tak rozumianego nadzoru, przepisy prawne posługują się kategorią „nadzór” na oznaczenie tzw. „materialnych nadzorów”, a przykładami są tu nadzór sanitarny, budowlany czy właśnie – weterynaryjny. Termin „nadzór”, służy do określenia pewnych specjalistycznych kompetencji o charakterze policyjnym organów administracji publicznej, władczego oddziaływania, czy wręcz administrowania, wynikających z prawa materialnego.
Instytucje kontroli specjalistycznej, w tym Inspekcja Weterynaryjna, reprezentuje obszar reglamentacji administracyjnej, obejmującej m.in. sferę policji administracyjnych (J Jagielski, Kontrola administracji publicznej, Warszawa 2006).
A zatem, Inspekcja Weterynaryjna wyposażona jest nie tylko w funkcje kontrolne, lecz także zadania i kompetencje opiniotwórcze, czynności materialno – techniczne, działalność analityczną i badawczą. Wreszcie do Inspekcji należy też realizowanie funkcji administracyjnych, jak np. wydawanie decyzji, nakazów i zakazów związanych z wykonywaniem reglamentacji administracyjnej.
Kompetencje Inspekcji Weterynaryjnej wskazane w Art. 34a ustawy o ochronie zwierząt odpowiadają koncepcji nadzoru w znaczeniu materialnym (W.Radecki, Ustawy: o ochronie zwierząt, o doświadczeniach na zwierzętach – z komentarzem, Warszawa 2007).
Należy przy tym zwrócić uwagę, że ustawowa definicja „prawodawstwa weterynaryjnego” zwarta w Art. 2 ustawy o Inspekcji weterynaryjnej, nakazuje obejmowanie tym pojęciem m.in. przepisów o ochronie zwierząt. W ten oto sposób, Inspekcja weterynaryjna uzyskała pełnię uprawnień kontrolnych w zakresie ustawy o ochronie zwierząt.
Jak wykazałem powyżej, umocowane w przepisach ustawy o ochronie zwierząt, stanowisko Inspekcji Weterynaryjnej, takie, że zabiegi polegające na kopiowaniu psom uszu i ogonów są zabronione, nie może budzić żadnych wątpliwości.
k: