SKARGA
na bezczynność: Prezydent Miasta Krakowa, Urząd Miasta Krakowa, Wydział Architektury
i Urbanistyki, Referat Ustalania Warunków Zabudowy, Rynek Podgórski 1, Kraków
Na podstawie art.3 §2 pkt.8, art.50 §1, art.52 §2, art. 54 §1 oraz art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnoszę skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki, Referat Ustalania Warunków Zabudowy, Rynek Podgórski 1, Kraków, zarzucając naruszenie art.8, art.12, art.35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i wnoszę o:
1) zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa, Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki, Referat Ustalania Warunków Zabudowy, Rynek Podgórski 1, Kraków do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,
2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga
3) zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa, Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki, Referat Ustalania Warunków Zabudowy, Rynek Podgórski 1, Kraków do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie oraz odsunięcia tego pracownika od dalszego prowadzenia sprawy,
4) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r. Nr34, poz 173) w związku z art 149 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm) wnoszę o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.
5) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a
6) zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadnienie:
W toku postępowania administracyjnego miał miejsce następujący przebieg zdarzeń:
1. Dnia 08.05.2015 r. złożyłem podanie zawierające wniosek o ustalenie Warunków Zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego o nazwie: „Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi na dz. Nr 282/1 i 282/2 obr. 9 Podgórze oraz wjazdem z działki 275/1 obr. 31 Podgórze przy ul. Pychowickiej w Krakowie (nr sprawy: AU-02-6.6730.2.745.2015.TPA.)
2. Dnia 04.12.2015 r. złożyłem na podstawie art. 37 KPA zażalenie na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Niestety organ wyższej instancji pozostawił moje zażalenie dotychczas bez odpowiedzi, co jednak nie pozbawia prawa złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, ponieważ w Postanowieniu NSA z dnia 7 listopada 2013 (sygn. akt I OZ 1024/13) orzeczono, że „Skoro warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność jest samo złożenie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., to skarga ta jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie rozpatrzenia tego zażalenia. Dla dopuszczalności skargi wystarczy więc, aby zachowana była następująca kolejność czynności: najpierw wnosi się zażalenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., a następnie wnosi się skargę do sądu administracyjnego. Nie ma wymogu, aby przed wniesieniem skargi upłynął ustawowy termin do załatwienia zażalenia przez organ wyższego stopnia.” W załączeniu przekazuję kopię mojego zażalenia.
Prezydent Miasta Krakowa Urząd Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki, Referat Ustalania Warunków Zabudowy, Rynek Podgórski 1, Kraków dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza że od dnia złożenia mojego podania do dziś mój wniosek nie został rozpoznany. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 KPA, który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 KPA oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 KPA .
Jak już wskazałem powyżej, w dniu 08.05.2015 r. złożyłem wniosek o WZ. W toku postępowania wszystkie uzgodnienia od dostawców mediów zostały skompletowane. Urząd wystąpił jeszcze o opinię do ZIKiT w kwestii dostępu do drogi publicznej. W dniu 31.07.2015 r., ZIKiT wydał opinię negatywną. Informację powyższą otrzymałem od Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki w dniu 25.08.2015 r. Na powyższe pismo złożyłem odwołanie w dniu 31.08.2015 r., wskazując wyrok Sądu Administracyjnego z dnia 28.02.2014 r., sygn. Akt IISA/Kr 1644/13. W odpowiedzi ZIKiT-u z dnia 21.10.2015 r., która wpłynęła do mnie dnia 05.11.2015 r., otrzymałem kolejną negatywną opinię w sprawie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W tej opinii ZIKiT wskazuje jednak możliwe rozwiązanie pozwalające na pozytywne rozstrzygnięcie sprawy. Równocześnie otrzymałem od Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki pismo, datowane 27.10.2015 r., postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do 27.12.2015 r. W dniu 09.11.2015 złożyłem pismo do UMK
o przychyleniu się do rozwiązania proponowanego przez ZIKiT. Jak wynika z wyżej wskazanych dat, przepływ dokumentów w UMK jest rażąco wydłużony, co udowadnia opieszałość urzędu i niewywiązywanie się z ustawowych obowiązków.
W dniu 30.11.2015 r., z powodu braku kontaktu z inspektorem prowadzącym Panem Tomaszem Pabianem ściągnąłem akta sprawy do przejrzenia. Z akt sprawy wynika, że na dzień 30.11.2015 nawet nie ma mojego pisma w spr. ZIKIT-U które zostało złożone 09.11.2015 z prośbą o rozszerzenie zakresu i zmianę tytułu inwestycji z budową fragmentu chodnika idt. Oznacza to, że WA nie zwrócił się ponownie do ZIKIT-U z prośbą
o ponowne przeanalizowanie sprawy.
Chcę też zwrócić uwagę na bezczynność Urzędu i ignorowanie wyroków Sądowych, wskazujących, że opinia ZIKiT jest wyłącznie opinią i nie jest wiążąca do dalszego procedowania wniosku. Z zachowania UMK wynika, że nie podejmuje żadnych działań, gdzie powinien wykonać projekt i analizę do WZ. Wyraźnie wskazuje na to Sąd w wyroku sygn.. akt IISA/Kr 1644/13:
„Podkreślić wreszcie należy, że stanowisko ZIKiT w Krakowie zawarte w piśmie z 20.12.2012r. może być jedynie traktowane jako opinia w przedmiocie planowanej inwestycji. Nie jest to natomiast uzgodnienie w rozumieniu art.53 ust.1 pkt 9 u.p.z.p.
Uzgodnienie takie wydaje się w stosunku do projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i tylko wówczas ma ono charakter wiążący dla organu wydającego taką decyzję. W niniejszej sprawie nie doszło jednak w ogóle do przygotowania projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, a tym samym powołane wyżej stanowisko ZIKiT nie może być traktowane jako wiążące uzgodnienie skutkujące eo ipso wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy. Dlatego też pomimo przedstawienia przez ZIKiT niewiążącej opinii organ był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania i sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, która m.in. pozwoliłaby jednoznacznie ustalić czy rzeczywiście planowana inwestycja jest czy też nie jest dopuszczalna na planowanym terenie oraz jakie ewentualnie niezbędne są warunki by móc ją realizować także w ujęciu uzbrojenia terenu, dostępu do drogi publicznej itp. Wreszcie przygotowany projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy podlegałby uzgodnieniu z zarządcą drogi w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego, który mógłby się wówczas w sposób wiążący wypowiedzieć”.
I dalej:
„W rozpoznawanej sprawie organy bez podstawy przyjęły, że określone przez zarządcę wymagania i oceny co do obsługi komunikacyjnej determinować muszą treść decyzji. Takie założenie doprowadziło w istocie do naruszenia normy wynikającej z art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Konkludując stwierdzić należy, iż wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji tylko na podstawie niewiążącej opinii ZIKiT było przedwczesne”.
W tym stanie rzeczy skarga jest uzasadniona stosownie do wykładni prawa dokonywanej przez sądy administracyjne, przykładowo w Wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2012 (sygn. akt II OSK 321/12) zauważono "O bezczynności organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. możemy mówić, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności."
"Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, na podstawie przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga." - tak orzekł WSA w Wyroku z dnia 1 lutego 2012 (sygn. akt II SAB/Go 59/11)
Ponadto w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 (sygn. akt I OPS 6/08 ) zawarta jest następująca wykładnia stosowania prawa: „Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.” Zaś w tezie wyroku NSA z dnia 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) zauważono: "O ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ"
Za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 KPA
Wnoszę także o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
