Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2009 roku, sygn. akt II AKzw 195/09
Udzielenie przedterminowego zwolnienia z kary osobie na to zasługującej nie jest postąpieniem oddanym dowolnemu uznaniu sędziowskiemu, ale jest powinnością sądu służącą sprawiedliwości. Odmówienie zwolnienia skazanemu, który na to zasługuje, szkodzi działalności penitencjarnej, bo może wskazywać, że nawet zasadnicze zmiany postaw skazanych, wzorowe postępowanie w zakładzie karnym, angażowanie się w inicjatywy penitencjarne i podobne zachowania nie znajdują uznania sądów. Wytworzenie takiego przeświadczenia mogłoby kształtować przekonanie o nadmiernej surowości sądów, nielicującej ze sprawiedliwością i udaremniać wyniki resocjalizacji skazanych, a zresztą całej działalności penitencjarnej. Nie powinno się podejrzewać bez odpowiednich powodów fałszu w zachowaniu skazanego i zakładać, iż może on popełnić ponownie przestępstwo „przedmiotowe”, to jest zapewne podobne do poprzedniego. Taka podejrzliwość nie jest trafną metodą postępowania sądu (choć może jest właściwa innym organom), który twierdzenia i dowody powinien oceniać z dystansem i zaufaniem do osób je przedstawiających, póki nie pojawią się powody, by je traktować odmiennie, jak to Sąd Apelacyjny od dawna stale w swych orzeczeniach przedstawia.