W takim razie, kończąc ekshibicjonizm wrzucam swoje zarzuty z karnego:
Działając w imieniu mojego Mandanta - pełnomocnictwo z dowodem
uiszczenia opłaty skarbowej w aktach sprawy - niniejszym zaskarżam w całości, na
niekorzyść oskarżonego, wyrok Sądu Rejonowego we Włodawie z dnia 12 maja
2011r. (sygn. akt II K 130/10), doręczony ustanowionemu pełnomocnikowi
oskarżyciela prywatnego w dniu 03 czerwca 2011 roku.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:
1. co do pkt 1 wyroku:
· na podstawie art. 438 pkt 2) k.p.k., obrazę przepisów postępowania,
która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 k.p.k. poprzez jego
niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez Sąd Rejonowy z urzędu
dowodu z przesłuchania nowo ujawnionego świadka w sytuacji, gdy
wzajemne zeznania oskarżonego oraz świadków Zenona Białego i
Albina Czerwonego pozostają we wzajemnej sprzeczności oraz w
sprzeczności z zeznaniami mojego Mandanta, a dopiero postępowanie
dowodowe przeprowadzone na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011r.
ujawniło nowego świadka, którego zeznania mogą w jednoznaczny
sposób rozstrzygnąć czy w dniu 09 września 2010r. oskarżony Jan
Milczek przebywał we Włodawie, czy w Kraśniku, a nadto zarzucam,
· na podstawie art 438 pkt 2) k.p.k., obrazę przepisów postępowania,
która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 i art. 410 k.p.k.
poprzez a priori przyjęcie, iż z fakt pozostawania świadka Aldony
Wołek w związku małżeńskim z oskarżycielem prywatnym stanowi
dostateczną podstawę do przyjęcia, iż zeznania małżonka nie są
wiarygodne i w konsekwencji odrzucenie tych zeznań oraz uznanie
ich za niewiarygodne, co stanowi przejaw dowolnej, a nie swobodnej
oceny dowodów, a nadto zarzucam,
· na podstawie art 438 pkt 2) k.p.k., obrazę przepisów postępowania,
która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4, 7, 424 §1 pkt 1)
k.p.k. poprzez przemilczenie w uzasadnieniu okoliczności, iż
oskarżony i świadek A. Czerwony pozostają w bliskich stosunkach
natury koleżeńskiej, co powinno znaleźć odpowiednie
odzwierciedlenie przy ocenie wierygodności świadka A. Czerwonego,
a nadto zarzucam,
· na podstawie art 438 pkt 2) k.p.k., obrazę przepisów postępowania,
która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 172 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., polegającą na zaniechaniu konfrontacji świadków Z.
Białego i A. Czerwonego, co do ustalenia okoliczności, czy
oskarżony i świadek Z. Biały mogli przebywać w dniu 09 września
2010r. w Kraśniku, gdy te zeznania wykluczają się wzajemnie, które
to zaniechanie co doprowadziło w konsekwencji Sąd do błędnego
uznania, że zeznania te są zgodne i nie pozostają w sprzeczności;
2. co do pkt 2 wyroku, na podstawie art. 438 pkt 2) k.p.k., obrazę przepisów
postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4, 410, 424 §1 i
§2 k.p.k, w drodze nie uwzględnienia w opisie zachowania oskarżonego, iż
poza używaniem słów wulgarnych i wyzwisk równocześnie zbliżał się do
oskarżyciela prywatnego z zaciśniętymi pięściami, co w połączeniu z
ustaleniem, iż zachodząc oskrżycielowi prywatnemu drogę uniemożliwiając
wyminięcie go, czym wzbudził uzasadniony lęk dokonania kolejnego
pobicia, co w rezultacie doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż zachowanie
oskarżyciela prywatnego wyczerpało znamiona "ekwiwalentnej retorsji" i
umożliwiło odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 216 § 3 KK;
3. co do pkt 3 wyroku, na podstawie art. 438 pkt) 1 k.p.k., obrazę przepisów
prawa materialnego - art. 5 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w
sprawach karnych (tj. Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) poprzez
zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty w
wysokości 20,00 zł, co stanowi niewłaściwą opłatę, gdyż art. 5 rzeczonej
ustawy ściśle i precyzyjnie określa wysokość tej opłaty na kwotę 30,00 zł;
4. co do pkt 4 wyroku, na podstawie art. 438 pkt) 1 k.p.k., obrazę przepisów
prawa materialnego - art. 631 k.p.k. poprzez obciążenie oskarżyciela
posiłkowego kosztami procesu w całości, podczas gdy art. 631 k.p.k.
przewiduje wyłącznie możliwość częściowego obciążenia oskarżonego
kosztami poniesionymi przez oskarżyciela prywatnego, a nadto zarzucam
bezpodstawne obciążenie oskarżyciela kosztami obrony w wysokościu
1.400,00 zł brutto, gdy w sposób ewidentny przekraczają one określone w
rozporządzeniu ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w
sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1348
ze zm.) stawki minimalne;
Biorąc powyższe pod uwagę, a nadto mając na względzie regułę ne peius wyrażoną w art. 454 § 1 k.p.k., wnoszę o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w
całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od
oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego obowiązku zwrotu kosztów procesu
według norm przepisanych.
Co do pkt 3 w uzasadnieniu poruszyłem kwestię gravamenu:
Naruszenie wyroku w pkt 3 wyroku stanowi oczywistą obrazę prawa
materialnego poprzez wymierzenie (w formie finansowej) dolegliwości
oskarżonemu za popełniony czyn zabroniony. Prawidłowym jest wymierzenie
przedmiotowej opłaty w wysokości wyższej, co - być może - skłoni oskarżonego do
poprawy w przyszłości jego zachowania, choćby w obawie przed konsekwencjami
fiskalnymi swoich czynów.