Rambubu__ napisał:
Toledo: A czy miałabyś może klucze do innych zadań z zeszłorocznego adwokackiego? Albo i do tego egzaminu z 2009 r. ?
Jak czytam te klucze to krystalizuje mi się pogląd na temat tego, czego oczekują od nas oceniający prace - jak w tym cywilu, wystarczył prosty zarzut materialny, nie zapomnieć o zwolnieniu z opłaty i tyle.
Trochę od tego poglądu odbiega zeszłoroczny admin na radcowskim - gdzie zarówno moim zdaniem, jak i prof. Kuleszy, należało postawić też tylko jeden zarzut materialny. A tutaj okazało się, że oczekiwano jeszcze kilku zarzutów proceduralnych (choć wzajemnie się one wykluczały z materialnym)...
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA KARNEGO
(DRUGA CZĘŚĆ EGZAMINU ADWOKACKIEGO – 30 CZERWCA 2010 R.)
Zdaniem zespołu, w przypadku zadania pisemnego z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Przy ocenie prac egzaminatorzy winni, jak się wydaje, zwrócić uwagę na następujące problemy:
1. Sąd Rejonowy błędnie skazał oskarżonego Jana Wojciechowskiego za przestępstwo z art. 289 § 1 k.k. Oskarżony był przecież właścicielem warsztatu samochodowego i samochód marki Audi A4 został mu powierzony przez pokrzywdzonego Romana Barskiego w celu jego naprawy. Pojazd znajdował się więc we władztwie Jana Wojciechowskiego i używając go bez zgody właściciela nie dokonał jego zaboru, co przecież jest znamieniem przestępstwa z art. 289 § 1 k.k. Zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, że właściciel warsztatu samochodowego, który używa do celów nie związanych z naprawą powierzony mu pojazd bez zgody jego właściciela, nie popełnia przestępstwa zaboru pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia, lecz wykroczenie z art. 127 § 1 k.w. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1975 r. w sprawie VI KZP 24/75, OSNKW 1975, nr 10, poz. 146; Andrzej Marek: Kodeks Karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV., teza 2 do art. 289 k.k.; M. Dąbrowska Kardas i P. Kardas w: Kodeks Karny. Komentarz. Tom III – redakcja A. Zoll, Warszawa 2008, strona 374, teza 20 do art. 289 k.k.).
2. Błędnie też Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości oraz wbrew wcześniej orzeczonemu zakazowi prowadzenia takiego pojazdu, popełnił dwa przestępstwa – jedno z art. 178a § 1 k.k. i drugie z art. 244 k.k. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Sądu Najwyższego, w takiej sytuacji sprawca dopuszcza się tylko jednego przestępstwa, a jego czyn należy zakwalifikować kumulatywnie z art. 178a § 1 k.k. w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2004 r. w sprawie I KZP 11/04, OSNKW 2004 nr 7 – 8, poz. 84). Podkreślenia wymaga to, że w dniu 9 marca 2010 r. obowiązywał Jana Wojciechowskiego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczony wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 14 listopada 2006 r. W okresie od 20 grudnia 2006 r. do dnia 20 grudnia 2008 r. odbywał on bowiem karę pozbawienia wolności. W tym zaś czasie, zgodnie z art. 43 § 2 k.k., okres, na który zakaz orzeczono, nie biegnie.
3. Poważnym uchybieniem Sądu Rejonowego było także przyjęcie, że oskarżony przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. dopuścił się w warunkach recydywy szczególnej podstawowej. Wszak uprzednie skazanie Jana Wojciechowskiego dotyczyło wypadku drogowego z art. 177 § 2 k.k., który jest przestępstwem nieumyślnym. Warunkiem zaś przyjęcia recydywy z art. 64 § 1 k.k. jest uprzednie skazanie za umyślne przestępstwo podobne.
4.. Sąd Rejonowy dopuścił się również obrazy art. 186 § 1 k.p.k. i art. 391 § 1 k.p.k. Odczytał bowiem na rozprawie zeznania Ryszarda Dolaty złożone w postępowaniu przygotowawczym, mimo że, jako osoba najbliższa dla oskarżonego, odmówił on przed pierwszym przesłuchaniem w postępowaniu sądowym składania zeznań. W myśl art. 391 § 1 k.p.k., sąd może odczytać zeznania świadka między innymi wtedy, gdy bezpodstawnie odmawia on składania zeznań. W niniejszej sprawie o takiej sytuacji nie może być mowy, ponieważ Ryszard Dolata był zięciem oskarżonego, a co za tym idzie osobą najbliższą dla niego (art. 115 § 11 k.k.). Tak więc, wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, miał prawo do odmowy zeznań. Z kolei, zgodnie z art. 186 § 1 k.p.k., jeżeli osoba uprawniona do odmowy składania zeznań skorzysta z tego prawa, to poprzednio złożone przez nią zeznania nie mogą służyć za dowód.
5. Efektem uchybienia, o którym mowa w punkcie 4, było niesłuszne skazanie oskarżonego za przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. Jedynym bowiem dowodem, wskazującym na jego sprawstwo w tym zakresie, były zeznania Ryszarda Dolaty, których Sąd nie mógł przecież wykorzystać.
6. Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy art. 86 § 1 k.k., ponieważ orzekł karę łączną w rozmiarze przekraczającym sumę kar jednostkowych.
7. Zdający mogą też podnieść zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonemu. Ocena takich zarzutów winna odbywać się przez pryzmat siły argumentów i zborności wywodów zdających.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA CYWILNEGO
(TRZECIA CZĘŚĆ EGZAMINU ADWOKACKIEGO – 1 LIPCA 2010 R.)
W ocenie zespołu przygotowującego zadanie egzaminacyjne z zakresu prawa cywilnego, jego rozwiązanie powinno polegać na sporządzeniu apelacji.
Zdający winien przeanalizować zgodność ustaleń faktycznych sądu z treścią zebranego materiału, a w tym – przesłankowo – ocenę dowodów dokonaną przez sąd.
W przypadku stwierdzenia zgodności ustaleń z zebranym materiałem, zdający winien ocenić prawidłowość zastosowania prawa materialnego i sformułować stosowne zarzuty w tym zakresie (zwłaszcza obrazę art. 416 k.c. w zw. z art. 445 k.c.).
Jeżeli natomiast ocena zgodności ustaleń z zebranym materiałem wypadłaby negatywnie, należałoby sformułować odpowiednie zarzuty procesowe i wnioski do sądu II instancji, jako instancji merytorycznej.
Zdaniem zespołu, ta druga możliwość w sprawie nie występuje, gdyż poczynione przez sąd ustalenia nie wydają się sprzeczne z zebranym materiałem.
Przy okazji sporządzenia apelacji zdający winien rozważyć zakres dochodzonego roszczenia (wartość przedmiotu zaskarżenia), uwzględniając, że w świetle ustaleń sądu można mówić o odpowiedzialności za zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C. Nie można natomiast wiązać z tym zakażeniem zmian nowotworowych, na które cierpiał powód.
Zdający winien również dostrzec, że powódka, która wstąpiła do procesu w miejsce zmarłego małżonka, do chwili wydania wyroku nie wnosiła o zwolnienie od kosztów sądowych. Zdający winien zatem zawrzeć w apelacji wniosek o zwolnienie od kosztów, albo wymienić w załącznikach do apelacji dowód opłaty od apelacji.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA ADMINISTRACYJNEGO
(PIĄTA CZĘŚĆ EGZAMINU ADWOKACKIEGO – 2 LIPCA 2010 R.)
Zdaniem zespołu, w niniejszej sprawie, zdający winien przygotować skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Przy ocenie rozwiązania zadania należy zwrócić uwagę na zachowanie wymogów formalnych skargi, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji. W szczególności egzaminatorzy powinni wziąć pod uwagę następujące kwestie:
1. Termin do wniesienia skargi należy liczyć przy uwzględnieniu faktu, że postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone stronie w dniu 28 czerwca 2010 roku.
2. Skarga powinna spełniać wymogi formalne określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), tj. w art. 46 i w art. 57.
3. Skarga powinna zostać wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).
4. Od skargi obowiązuje wpis stały (art. 230 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (100 złotych), przy czym należy zauważyć, że brak uiszczenia wpisu stałego od skargi nie pociąga za sobą odrzucenia skargi przez sąd z uwagi na uchylenie z dniem 10 kwietnia 2010 roku art. 221 p.p.s.a.
5. Skarga powinna być wniesiona wraz z odpisem dla organu oraz pełnomocnictwem z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (art. 46 § 3, art. 47 p.p.s.a.).
6. Zdający winien wnieść o zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tj. o uwzględnienie skargi i o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonych granicach zaskarżenia wydaje się, że zasadne byłoby podniesienie następujących zarzutów:
a) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne ustalenie przyczyn uchybienia terminu (organ bezzasadnie uznał, że przyczyną uchybienia była choroba strony, podczas gdy przyczyną tą było nieoddanie stronie decyzji przez dorosłego domownika, który mimo podjęcia się oddania przesyłki stronie – nie uczynił tego. Organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do kwestii związanych z nieoddaniem stronie decyzji odebranej przez dorosłego domownika);
b) naruszenie art. 58 § 2 w zw. z art. 65 § 2 k.p.a. przez bezzasadne uznanie, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, ponieważ prośba złożona została ostatniego dnia terminu do organu pierwszej instancji (Burmistrza), a nie bezpośrednio do organu odwoławczego (Samorządowego Kolegium Odwoławczego), który jest właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 65 § 2 k.p.a., podanie (a więc także odwołanie – art. 63 § 1 k.p.a.) wniesione do organu niewłaściwego przedupływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu;
c) naruszenie art. 58 § 2 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez bezzasadne uznanie, że niedopełnienie uchybionej czynności równocześnie ze złożeniem prośby o przywrócenie terminu stanowi brak nieusuwalny podania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008 roku, II SA/Gd 640/0;
d) naruszenie art. 134 k.p.a. przez zamieszczenie w postanowieniu rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania pomimo zawarcia w tym samym postanowieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1490/07, ONSAiWSA 2009, nr 3, poz. 55).
7. Należy zawrzeć w żądaniu skargi wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nie ma natomiast podstaw do żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA GOSPODARCZEGO
(CZWARTA CZĘŚĆ EGZAMINU ADWOKACKIEGO – 2 LIPCA 2010 R.)
1. Osoba przystępująca do egzaminu winna wykazać się znajomością prawa z zakresu:
- Kodeksu spółek handlowych: o spółce komandytowo - akcyjnej, w szczególności o firmie tej spółki i sposobie jej reprezentowania (art. 127, art. 138 k.s.h.),
- Kodeksu cywilnego: o umowie pożyczki, o przeniesieniu własności (art. 720 i nast., art. 155 i nast. k.c.),
- prawa wekslowego: w szczególności w odniesieniu do weksla własnego, niezupełnego w chwili wystawienia (art. 10, art. 101 i nast. pr. weksl.),
- Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz Kodeksu postępowania cywilnego – w odniesieniu do odpowiedzialności przedsiębiorcy pozostającego w związku małżeńskim - z punktu widzenia źródeł zaspokojenia się wierzyciela (art. 41 k.r.io., art. 7871 k.p.c.).
2. Sporządzenie projektu umowy jest również sprawdzianem umiejętności formułowania umów oraz praktycznego operowania terminologią prawniczą.
3. Osoba zdająca może wzbogacić projekt umowy przez wprowadzenie różnych postanowień dodatkowych, na przykład: uregulowanie zasad korzystania z przedmiotu przewłaszczenia, zapis na sąd polubowny, klauzula prorogacyjna, dodatkowe obowiązki stron.
4. Sprawdzianem poziomu wiedzy będzie również sposób obrania brakujących elementów stanu faktycznego, takich jak na przykład zakres niezupełności weksla, wysokość oprocentowania, czy terminy i zasady zwrotu pożyczki.
5. W ocenie zespołu powołanego do przygotowania zestawu pytań testowych oraz zadań na egzamin adwokacki szczególnie istotne jest sporządzenie przez osobę zdającą umowy ważnej i regulującej wszystkie elementy założeń wskazanych w zadaniu.
ale lubi tańczyć na rękach, śmiać się, śpiewać (no i oczywiście czyta kodeksy i rozwiązuje testy) no i cycować co dwie godziny
