Egzamin radcowski 2011

  • Autor wątku Autor wątku ann_torun
  • Data rozpoczęcia Data rozpoczęcia
Status
Ten wątek został zamknięty.
loyd30 napisał:
Przesadzasz .... liczę na bardzo dobrą ocenę dostateczną ......
Kliknij, aby rozszerzyć...

tzn, Ty zająknąłeś się o 149, więc masz git. Myślę, że ocenę dobrą dostaną osoby, które zarzuciły naruszenie art. 149 czegokolwiek. Choćby kodeksu napoleona...
 
igciu napisał:
tzn, Ty zająknąłeś się o 149, więc masz git. Myślę, że ocenę dobrą dostaną osoby, które zarzuciły naruszenie art. 149 czegokolwiek. Choćby kodeksu napoleona...
Kliknij, aby rozszerzyć...

Jednak w dalszym ciągu uważam, że przesadzasz. Jak masz generalnie zarzut, że organ nie prowadził postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia rzeczywistych stron postępowania to wg. mnie jest ok.

Już pisałem - po rozmowach z radcami i jednym sędzią - oni wszyscy zwracają uwagę, że organ nie dokonuje tych ustaleń w próźni - zawsze robi to po wznowieniu postępowania. Więc taki zarzut konsumuje zarzut "braku postanowienia o wznowieniu".
 
Pozwolę sobie powtórzyć swoje pytanie:

Zarzucał ktoś naruszenie przepisów o ruchu drogowym (art. 4 oraz art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 pkt 2) poprzez ocenę prawną, że powódka powinna była przewidywać, że sprawca otworzy drzwi nie upewniwszy się, że nie naruszy to zasad bezpieczeństwa, i zachować większy odstęp w sytuacji, gdy nie było nic w zachowaniu sprawcy do momentu otwarcia drzwi wskazującego na to, że je otworzy bez sprawdzenia, że nie spowoduje to zagrożenia.
 
Korniles napisał:
Pozwolę sobie powtórzyć swoje pytanie:

Zarzucał ktoś naruszenie przepisów o ruchu drogowym (art. 4 oraz art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 pkt 2) poprzez ocenę prawną, że powódka powinna była przewidywać, że sprawca otworzy drzwi nie upewniwszy się, że nie naruszy to zasad bezpieczeństwa, i zachować większy odstęp w sytuacji, gdy nie było nic w zachowaniu sprawcy do momentu otwarcia drzwi wskazującego na to, że je otworzy bez sprawdzenia, że nie spowoduje to zagrożenia.
Kliknij, aby rozszerzyć...

Nie.

Przyczynienie się naszej klientki do szkody miał obowiązek udowodnić pozwany. Na tę okoliczność powołał opinię biegłego, z której wynikał wyłącznie związek przyczynowy między jej zachowaniem a szkodą, natomiast biegły nie ustalił w jakim stopniu się przyczyniła bo stwierdził, że jest to niemożliwe na podstawie posiadanego materiału dowodowego. Skoro tak, to zarzucałem między innymi błąd w ustaleniach poprzez przyjęcie, że przyczyniła się szkody, kiedy nie zostało to udowodnione.

A tak z zupełnie innej beczki czy ktoś zwrócił uwagę na brak KRS pozwanego (jak również w założeniach nie było nic na temat, że strony są należycie umocowane) , co skutkowało nieważnością postępowania ??? Podnosił ktoś nieważność ???
 
Zgodnie z orzecznictwem sn nie można powołać się na niewłaściwe umocowanie pełnomocnika drugiej strony. Ten zarzut by nie przeszedł.poza tym mam wątpliwości, czy byłby korzystny. Co do przepisów prawa drogowego to zarzuciłem naruszenie art. 4
 
czytam i oczom własnym nie wierzę.

WSA w Warszawie VII SA/Wa 284/08:

M. M., działająca jako pełnomocnik A. A., złożyła wniosek o wznowienie postępowania za-kończonego wydaniem ostatecznej decyzji Nr (...)

Prezydent [...] po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] czerwca 2007r. wydał decyzję Nr [...], znak [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie udzielonego decyzją (...)

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007r., po rozpatrzeniu odwołania A. A., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] o odmowie wznowienia postępowania. (...)

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.


I TERAZ JAZDA:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ Wojewoda [...] orzekający w niniejszej sprawie nie wykazał w postępowaniu administracyjnym w sposób jednoznaczny, że decyzja o pozwole-niu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. nie wkracza w sferę praw i obowiązków właścicieli działki nr ewid. [...] dla której jest prowadzona Księga Wieczysta KW [...].

Art. 7 Kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W przepisie tym została wyrażona naczelna zasada Kodeksu postępowania administracyj-nego - zasada prawdy obiektywnej (materialnej), zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładne-go wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto wymieniona wyżej zasada została wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80.

W związku z powyższym, zasada prawdy obiektywnej ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obo-wiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uzna-nych przez organ.

Ponadto art. 77 § 1 Kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skut-kuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. wyrok Wojewódz-kiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Wa 432/06, publ. LexPolonica nr 1543146). Wymienione wyżej zasady ogóle Kodeksu postępowania administracyjnego wiążą również organy administracyjne orzekające w spra-wach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, tj. w trybie stwierdzenia nieważności, wznowienia i zmiany decyzji ostatecznych.

W przedmiotowej sprawie kluczowym jest ustalenie, czy działka skarżącej bezpośrednio graniczy z działką na której prowadzona jest inwestycja, jak również, czy rozwiązania ko-munikacyjne planowane pod sporną inwestycję nie naruszają interesu skarżącej. W tym zakresie, bowiem nie wystarczy samo stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę wyznaczyła obszar oddziaływania inwestycji.

W postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawę materialnoprawną uznania podmiotu za stronę w tym postępowaniu stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Za obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego należy rozu-mieć teren wyznaczony przez organ architektoniczno-budowlany w otoczeniu obiektu bu-dowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowad-zone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego.
Zdaniem Sądu, podkreślenia wymaga to, że właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, także w trybie szczególnym wznowienio-wym, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego.

Należy również stwierdzić, że atrybut strony postępowania przysługuje nie tylko właścicie-lom (użytkownikom wieczystym) działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji co w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyjaśniono, ale również właścicielom działek dalej położonych, jeśli zamierzona inwestycja będzie miała wpływ na ich interesy chronione przepisem art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r.
Nowa inwestycja, zdaniem stron skarżącej, oznacza dla niej, zwiększony ruch samochodo-wy, który odbywać się będzie bezpośrednio na jej działce, a co powoduje, że będą znajdo-wać się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji, ponieważ między nieruchomoś-ciami istniejąca działka wykazana jako droga - grunt niehipotekowany o nieustalonej włas-ności jest na tyle wąska, że niemożliwy jest wjazd na teren działki nr [...] bez naruszenia terenu działki nr [...] należącej do skarżącej.
Skoro więc jest takie usytuowanie poszczególnych gruntów i ustalenie wjazdu na teren zainwestowany od strony drogi polnej zamiast od ulicy [...] to organ II instancji nie może, bez zbadania (w drodze oględzin i stosownych pomiarów), uznać, że nieruchomości skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i odmówić im prawa stron jedynie dlatego, że działki są przedzielone wąskim pasem niehipotekowanego gruntu.
Za uznaniem za stronę postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną de-cyzją przemawiają także ważkie argumenty wyrażone w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Należy zaznaczyć, że nie tylko w orzecznictwie Sądu Najwyżs-zego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1981r., sygn. akt III CRN 232/81, publ. OSNC 1982/4/62), ale także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administra-cyjnego podnosi się, iż za sąsiednie można uznać także nieruchomości nie graniczące ze sobą, ale pozostające w zasięgu swoich wpływów lub związku gospodarczym.
Problematyce tej poświęcona jest również uchwała 5 sędziów Naczelnego Sądu Admi-nistracyjnego z dnia 25 września 1995r., sygn. akt VI SA 13/95 (publ. ONSA 1995/4/154), w której jednoznacznie postawiona jest teza, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użyt-kownicy wieczyści sąsiednich działek, co można odnieść również do postępowania o wyda-nie pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie, organ II instancji nie rozważył zatem należycie czy istotnie działka, której właścicielem jest K. A. nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.
 
po_egz napisał:
Zgodnie z orzecznictwem sn nie można powołać się na niewłaściwe umocowanie pełnomocnika drugiej strony. Ten zarzut by nie przeszedł.poza tym mam wątpliwości, czy byłby korzystny. Co do przepisów prawa drogowego to zarzuciłem naruszenie art. 4
Kliknij, aby rozszerzyć...

Możesz rzucić jakimś orzeczeniem ??
 
Korniles napisał:
Pozwolę sobie powtórzyć swoje pytanie:

Zarzucał ktoś naruszenie przepisów o ruchu drogowym (art. 4 oraz art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 pkt 2) poprzez ocenę prawną, że powódka powinna była przewidywać, że sprawca otworzy drzwi nie upewniwszy się, że nie naruszy to zasad bezpieczeństwa, i zachować większy odstęp w sytuacji, gdy nie było nic w zachowaniu sprawcy do momentu otwarcia drzwi wskazującego na to, że je otworzy bez sprawdzenia, że nie spowoduje to zagrożenia.
Kliknij, aby rozszerzyć...

Ja tak robiłem i nadal uważam, że słusznie. To, że w opinii biegłego nie było nic o stopniu przyczynienia się nie znaczy, że nie uznał tak sąd - co wynika z uzasadnienia.
 
dalej

NSA I SA/Lu 78/97

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy wydały decyzję o odmowie wznowienia postępowania na tej podstawie, że dokonały oceny wskazanych przez stronę okoliczności, stanowiących przyczynę wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i uznały, że - wbrew twierdzeniom strony - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie była ona bez swej winy pozbawiona udziału w postępowaniu.

Postępowanie takie narusza art. 149 i art. 151 § 1 kpa, a także art. 7, 10 § 1, 77 § 1 kpa, a naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
 
igciu: Rzeczywiście ciekawe to orzeczenie. Bardzo ciekawe :brawo: Skoro sąd administracyjny nie interesuje się "etapami" postępowania wznowieniowego to co dopiero my małe żuczki?? i to podczas egzaminu mamy wpaśc na takie rozwiązania. Zarzucic naruszenie 149 , 138 skoro wystarczy 7??? Ciekawe jak do tego podejmą Szanowni Członkowie Komisji.
 
zastaw rejestrowy napisał:
czyli jednak 149??
Kliknij, aby rozszerzyć...

Ale to, że 149 to nie ulega najmniejszej wątpliwości. Pytanie jest natomiast czy tylko i wyłącznie 149, czy też inne są skuteczne i niechybione.
 
tak, wiem Ja akurat mam to dobrze napisane. Tylko wydawało mi się ze w tym orzeczeniu jest mowa jedynie o art 7....itd. Ale jednak równiez 149. Dopiero za chwilę wkleiłes/aś dalszy ciąg uzasadnienia.
Powinni juz oglosic wyniki. Az tak duzo czasu potrzeba na sprawdzenie tych prac? Od zakonczenia egzaminu mija 11 dni. srednio 5 prac dziennie to chyba nie jest zbyt duzy wysiłek. Chociaz moze niektórzy napisali 15 stron?? Wydaje mi się jednak, że optymalnie to 5-6 stron. Napiszcie ile stron zajęły Wasze "przemyslane", wyczerpujace apelacje i skargi?
 
Kofek napisał:
Ok, chętnie poczytam !!
Kliknij, aby rozszerzyć...

IV CSK 263/10

wyrok SN 2011.02.10

Strona skarżąca nie może w skardze kasacyjnej podnieść skutecznie zarzutu nieważności postępowania z powodu niewłaściwego umocowania pełnomocnika strony przeciwnej. Przewidziany bowiem w art. 379 pkt 2 k.p.c. wymóg należytego umocowania pełnomocnika procesowego pod rygorem nieważności postępowania ustanowiony został w interesie tej strony, która z pełnomocnika tego korzysta. Tylko też ta strona może powołać się na nieważność postępowania z powodu nieprawidłowego udzielenia pełnomocnictwa, oraz tylko na korzyść tej strony przyczyna nieważności postępowania z powodu nienależytego umocowania jej pełnomocnika podlega rozważeniu z urzędu przez sąd drugiej instancji.
 
Status
Ten wątek został zamknięty.
Powrót
Góra