Sejmometr
Czy ktoś znający się na prawie mógłby wypowiedzieć się na temat tego wyroku. Szczególnie dotyczącej argumentacji, że szkoła niepubliczna jest przedsiębiorcą.
"Uznał, że pozwana jako wyższa szkoła niepaństwowa świadcząca odpłatnie usługi edukacyjne ma status przedsiębiorcy, a prowadzona przez nią działalność gospodarcza ma charakter działalności gospodarczej także w rozumieniu przepisu art. 43( 1) k.c. oraz ustawy z 2 VII 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, "
"Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż pozwana jako niepubliczna szkoła wyższa świadcząca odpłatnie usługi edukacyjne ma status przedsiębiorcy i nie stoi powyższemu na przeszkodzie okoliczność, która umknęła uwadze Sądu I instancji, iż przepis art. 106 obowiązującej aktualnie ustawy z 27 VII 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 164/05, poz. 1365, z późn. zm.) stanowi, że prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, diagnostycznej, rehabilitacyjnej lub leczniczej nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z 2 VII 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 173/04, p. 1807, z późn. zm.) Definicja przedsiębiorcy nie występuje jednak wyłącznie w przepisach art. 4 ostatniej z wymienionych ustaw. Sprawy przeciwko przedsiębiorcom o uznanie postanowień umownych za niedozwolone mają charakter spraw gospodarczych (art. 479( 1) § 2 k.p.c.). Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 479( 2) § 1 k.p.c. przedsiębiorcami są w szczególności podmioty określone w przepisach o działalności gospodarczej, w przepisach o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych oraz o zasadach prowadzenia na terytorium Polski działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne, a także banki. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej – j.w. - nie jest jedyną regulacją w zakresie działalności gospodarczej. Do przepisów o działalności gospodarczej, do których odsyła przepis art. 479( 2) § 1 k.p.c., należy też ustawa z 16 II 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. 50/07 p. 331; obowiązująca od 20 IV 2007 r., która uchyliła poprzednio obowiązującą ustawę z 15 XII 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów – Dz. U. 244/05 p. 2080, z późn. zm.), która określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów (art. 1.1 tejże). Zgodnie z treścią przepisu art. 4 p. 1a tejże za przedsiębiorcę w rozumieniu tej ustawy uważa się nie tylko przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (pojęcie przedsiębiorcy w wąskim słowa znaczeniu, które ze względu na wyłączenie z art. 106 Prawa o szkolnictwie wyższym nie dotyczy pozwanej), ale także m.in. osobę prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , do której to, szeroko rozumianej kategorii przedsiębiorców, zaliczyć należy pozwaną. Pozwana jako niepubliczna szkoła wyższa organizuje i świadczy usługi edukacyjne, które ze względu na ich charakter i przydatność ukierunkowane są na zaspokajanie zbiorowych potrzeb społeczeństwa w zakresie edukacji, są to więc, w ocenie Sądu Apelacyjnego, usługi o charakterze użyteczności publicznej. Ponadto zakres przedmiotowy działania pozwanej nie wyłącza jej, w kontekście treści przepisu art. 3 ustawy z 16 IV 2007 r., spod działania tejże ustawy. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny uznaje, iż pozwana jako niepubliczna szkoła wyższa jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisu art. 4 p. 1a ustawy z 16 II 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów j.w. i była nim także w rozumieniu przepisu art. 4 p. 1 a poprzednio obowiązującej ustawy z 15 XII 2000 r., "
"Należy mieć także na względzie, iż pozwana jako niepubliczna szkoła wyższa prowadzi działalność w zakresie organizowania i świadczenia usług edukacyjnych odpłatnie, systematycznie, we własnym imieniu, na rachunek uczelni jako odrębnej osoby prawnej, zawodowo, w sposób zorganizowany i ciągły, przez uprawnionych pracowników uczelni, profesjonalnie i jak działalność każdej niepublicznej szkoły wyższej działalność jej podporządkowana jest regułom opłacalności i racjonalnego gospodarowania, co łącznie czyni ją uczestnikiem obrotu gospodarczego w określonym przedmiotowo zakresie. "
"Niewątpliwie umowa uczelnia-student o świadczenie usług edukacyjnych jest umową o świadczenie usług, a więc stosuje się do niej odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.)."