Proszę bardzo
)
ODPOWIEDŹ NA APELACJĘ
W związku z apelacją powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie X Wydział
Cywilny z dnia r., wnoszę o:
1. oddalenie apelacji,
2. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu prawem przepisanych,
3. przeprowadzenie dowodu z załączonego listu od Wyższej XXXXX na okoliczność, iż pozwany nie odebrał legitymacji studenckiej.
UZASADNIENIE
Wyrok sądu I instancji jest prawidłowy a zarzuty powoda podniesione w apelacji
bezzasadne. Ustosunkowując się po kolei do zarzutów pozwanego należy stwierdzić, iż:
1. zarzut błędnej wykładni przepisu art. 750 kc jest bezzasadny. Powód twierdzi, że umowa
jaka łączyła uczelnię wyższą z pozwanym jest umową nazwaną (regulowaną głównie przez
ustawę o szkolnictwie wyższym z 1990 roku zwanej dalej u.s.w.), a tym samym nie stanowi
umowy o świadczenie usług o której mówi art. 750 kc. Powód przy tym wskazuje, na poparcie
swojej tezy, że przedmiot tej umowy jest szczegółowo regulowany przez art. 3 ust. 2 u.s.w., oraz
rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18.04.2002 r. w sprawie określenia
standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia. Art. 3 ust.
2 u.s.w. określa jedynie jakie są podstawowe zadania uczelni wyższej. W żadnym wypadku nie
można wywieść z niego chociażby essentialia negotii umowy łączącej uczelnię wyższą z
pozwanym. Nie da się nazwać, umowy wymową nazwaną jeżeli przepisy prawa nie określają jej
essentialia negotii. W przywołanym rozporządzeniu również próżno szukać określenia essentialia
negotii umowy łączącej pozwanego z uczelnią wyższą, gdyż rozporządzenie to określa jedynie
standardy jakie powinna spełniać uczelnia aby kształcić na poszczególnych kierunkach studiów.
Powód twierdzi również, że obowiązki stron umowy jaka łączyła uczelnię wyższą z
pozwanym są określone w art. 3 ust. 2 u.s.w, oraz w art. 142 i 143 u.s.w. Odnośnie art. 3 ust 2.
u.s.w. jak już wcześniej wspomniano przepis ten nie reguluje treści umowy jaka łączyła
pozwanego z uczelnią wyższą, a jedynie określa zadania uczelni wyższych w ogólności. Wynika
to bezpośrednio z treści tego przepisu.
Art. 142 u.s.w. określa chwilę przyjęcia w poczet studentów. Jest to jedyny przepis
powołany przez powoda który rzeczywiście bezpośrednio wpływa na treść umowy jaka łączyła
pozwanego z uczelnią wyższą. Nie można jednak się zgodzić, że przepis ten tworzy nowy typ
umowy nazwanej, gdyż jest to cząstkowa regulacja powodująca jedynie, iż umowa zawierana ze
studentem będzie z ustawy zawierała w swojej treści regułę z art. 142 u.s.w.
Art. 143 u.s.w. stanowi, iż prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Przepis
ten bezpośrednio odnosi się do aktu wewnętrznego uczelni, który to akt faktycznie reguluje treść
umowy łączącej studenta z uczelnią wyższą. Tym samym należy stwierdzić, że podstawowe
prawa i obowiązki wynikające z umowy zawieranej przez studenta z uczelnią wyższą, nie są
regulowane przez prawo powszechnie obowiązujące, lecz przez wewnętrzy regulamin studiów,
który jest wiążący tylko wobec konkretnych podmiotów w tym studenta i uczelnię.
Brak jest w u.s.w. uregulowania umowy zawieranej przez niepubliczną uczelnię wyższą
ze studentem, wystarczającego dla przyjęcia, iż jest to umowa nazwana. Mając na względzie
uregulowania z innych gałęzi prawa, należy stwierdzić, iż z reguły gdy ustawodawca wprowadza
nowy typ umowy nazwanej do sytemu prawnego, jest to robione w sposób wyraźny, czego brak
jest w regulacji zawartej w u.s.w.
Dodatkowo należy zaznaczyć, iż przepis art. 750 kc nie był podstawą wyroku w niniejszej
sprawie, gdyż aby zastosować okres przedawnienia wskazany w art. 751 pkt 2 kc nie jest
konieczne stosowanie odpowiednio przepisów o zleceniu. Art. 751 pkt 2 kc mimo, że znajduje się
w tytule Kodeksu Cywilnego poświęconego umowie zlecenia, to reguluje okresy przedawnienia
nie dla roszczeń z umowy zlecenia, ale dla roszczeń umów wskazanych w art. 751 pkt 2 kc, czyli
między innymi dla roszczeń z tytułu wychowania lub nauki.
Powód przywołał liczne „stanowiska judykatury”. Niestety, przywołane przez powoda
wyroki sądów są niemożliwe do weryfikacji bowiem powód, nie wskazał miejsca publikacji tych
wyroków a nie udało się ich pozwanemu odnaleźć w powszechnie dostępnych programach
prawniczych. Tym samym niemożliwe dla pozwanego jest rzeczowe odniesienie się to treści tych
wyroków wobec braku znajomości pełnej treści uzasadnienia.
2. zarzut błędnej wykładni art. 751 pkt 2 kc jest również bezzasadny. Powód zarzuca, że Sąd I
instancji niezasadnie przyjął, iż w dyspozycji art. 751 pkt 2 nie mieści się kształcenie studentów.
Swój wywód powód uzasadnia głównie tym, że nauka jest pojęciem węższym od kształcenia
studentów bowiem nie zawiera w sobie „rozwijania umiejętności i kształtowania charakteru”.
Po pierwsze należy zaznaczyć, iż zdaniem pozwanego, pojęcie nauka wskazane w art. 751
kc jest pojęciem dużo szerszym niż pojęcie kształcenie studentów i zawiera w sobie pojęcie
kształcenia studentów. Czasownikiem od słowa nauka będzie słowo uczyć lub nauczać. Jak
wskazuje słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego (adres internetowy:
uczyć - Słownik języka polskiego) pod pojęciem uczyć należy rozumieć między
innymi „przekazywać komu pewien zasób wiedzy, umiejętności, wiadomości; wykładać (jakiś
przedmiot naukowy); nauczać”, natomiast pod pojęciem „uczyć się” należy rozumieć między
innymi: „studiować co; kształcić się;”. Już z powyższych przykładów jednoznacznie wynika, iż
w pojęciu uczyć/nauczać mieści się kształcenie studentów.
Po drugie nawet jeżeli przyjąć w ślad za powodem, iż w pojęciu nauka (nauczać, uczyć)
nie mieści się kształcenie charakteru, to art. 751 pkt 2 kc mówi o wychowaniu lub nauce. W
pojęciu wychowania mieści się niewątpliwie kształcenie charakteru, a tym samym zarzut
powoda odnoszący się do błędnej wykładni art. 751 kc jest całkowicie chybiony.
Powód podnosi również, że Sad I instancji naruszył art. 751 pkt 2 w ten sposób, że
przyjął, iż działalność uczelni wyższej stanowi działalność gospodarczą. Zarzut ten jest
całkowicie niezrozumiały, bowiem w wyroku Sądu I instancji próżno szukać takiego stanowiska
Sądu I instancji, a sam przepis art. 751 pkt 2 nie wskazuje kryterium prowadzenia działalności
gospodarczej jako niezbędnego dla zastosowania dwuletniego okresu przedawnienia. Powód co
prawda wskazuje, iż w odniesieniu do art. 751 ust 2 kc „nie wystarczy więc samo utrudnienie się
określonymi w ustawie czynnościami, owo trudnienie się, bądź utrzymywanie zakładów musi
przybrać formę prowadzenia działalności gospodarczej”. Nie wiadomo jednak skąd wynika taki
wniosek powoda.
Jednocześnie warto zaznaczyć, iż działalność prowadzona przez prywatną (niepubliczną)
uczelnię wyższą spełnia wszystkie przesłanki definiujące działalność gospodarczą. Przede
wszystkim jest to działalność prowadzona w sposób ciągły i nastawiona na zysk. Zysk ten
generowany jest głównie z tytułu świadczenia usług edukacyjnych dla studentów. Ustawowe
rozróżnienie na działalność dydaktyczną i działalność gospodarczą, miało na celu jedynie
wprowadzenie pewnych ulg podatkowych dla uczelni wyższych. Wywodzenie z tego, że
prywatna, nastawiona na zysk uczelnia wyższa, powinna być na gruncie innych przepisów
traktowana jako „nie przedsiębiorca” jest niezgodne z celem regulacji ustawy o szkolnictwie
wyższym z 1990 roku. Jednocześnie traktowanie prywatnej uczelni wyższej, nastawionej na
osiąganie zysku, w stosunkach uczelnia student (relacje prywatnoprawne), jako „nie
przedsiębiorcy” byłoby nie do pogodzenia konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa
prawa, gdyż stawiałoby innych przedsiębiorców oraz konsumentów w dużo gorszej sytuacji, w
porównaniu do innych podmiotów prywatnych świadczących usługi edukacyjne. Brak jest
podstawy, aby do prywatnej uczelni, nastawionej na osiąganie zysku, nie stosowały się
nieprzestrzegania zasady obowiązujące przedsiębiorców, jak chociażby odnoszące się do
terminów przedawnienia.
Podsumowując należy stwierdzić, iż do roszczeń, których powód dochodzi w
niniejszym postępowaniu, ma zastosowanie dwuletni okres przedawnienia o którym mowa w art.
751 pkt 2 kc. Jednocześnie należy stwierdzić, iż do przedmiotowego roszczenia, mógłby mieć
zastosowanie okres przedawnienia 3 lat o którym mowa w art. 118 kc, gdyż działalność
prywatnej uczelni wyższej, nastawionej na osiąganie zysku z tytułu świadczonych przez siebie
usług edukacyjnych, wypełnia wszelkie znamiona prowadzenia działalności gospodarczej.
Jednocześnie, na zakończenie pozwany chciałby podnieść, że żądanie od niego zapłaty za
studia których nigdy nie podjął jest niesprawiedliwe i niezgodne z zasadami współżycia
społecznego. Uczelnia nie poniosła w związku z tym żadnych kosztów kształcenia, a pozwany
nie odniósł żadnej korzyści za którą miałby zapłacić. Pozwany nie odebrał nawet legitymacji
studenckiej, na dowód czego do niniejszego pisma załącza list z uczelni wyższej potwierdzający
ten fakt. List ten pozwany otrzymał 19.XX.2XXXmym niemożliwe było jego
wcześniejsze przedłożenie.
Z uwagi na powyższe wnoszę jak na wstępie.
- odpis pisma dla strony przeciwnej,
- list od Wyższej XXXXX,
