komendanta wyprowadziło z równowagi pismo (w załączniku) i pomieszało mu się wszystko
Warszawa 15.04.2013 r.
z014_36549
SG.3160.722.2013
Komendant Straży Gminnej
Gminy Białogard
W odpowiedzi na pismo z dnia 05.04.2013 roku sygn. z014_36549 SG.3160.722.2013 doręczone mi 08.04.2013 roku udzielam informacji, że w dniu 01.04.2013 roku o godz. 13.41.58 na drodze nr.163 w m.Moczyłki, nie byłam kierującą pojazdem o nr rej. xxxxx, ani uczestnikiem ruchu w w/w miejscu. Jednocześnie nie jestem w stanie wskazać kto był kierowcą lub użytkownikiem w/w pojazdu ponieważ nie przebywałem w tym czasie we wskazanym miejscu, a nie pamiętam komu użyczyłam pojazd do używania w terminie poprzedzającym opisywane zdarzenie. Jeżeli tylko w wyniku stosowania technik poprawiania pamięci posiądę wiedze na przedmiotowy temat natychmiast odrębnym pismem o tym powiadomię, w chwili obecnej wiedzy takowej nie posiadam
Proszę jednocześnie, o określenie definicji wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu. Czy ma to być imię, czy imię i nazwisko, czy imię i nazwisko z adresem zamieszkania, czy z adresem zameldowania, czy wystarczy tylko pokazać kogoś palcem ?
Wykroczenie z art. 96 § 3 kw można popełnić umyślnie lub nieumyślnie. Zaniechanie opisane w art. 78 ust. 4 pord, polegające na nie wskazaniu osoby, której powierzono pojazd, wymaga wykazania, iż dana osoba miała taką wiedzę i odmawia jej przekazania uprawnionemu organowi. Ja takiej wiedzy nie posiadam w związku z czym zamieszczenie w piśmie skierowanym do mnie informacji iż mogę być ukarana za wykroczenie wynikające z art. 96§3 kw, jest niedopuszczalne, gdyż wyczerpuje znamiona przymusu procesowego, do stosowania którego straż gminna nie ma uprawnienia, oraz przekroczenia uprawnień.
Zgodnie z treścią artykułu 231 kk funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jest to tzw. przestępstwo urzędnicze. Funkcjonariusz publiczny ma pierwotny prawny obowiązek znajomości aktów określających jego uprawnienia i obowiązki. W związku z tym urzędnik, który działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, popełnia przestępstwo i ponosi odpowiedzialność karną
Zwracam też uwagę pana Komendanta na fakt iż treść art. 96 § 3 kw dotyczy innego zachowania sprawcy wykroczenia niż te które określono w pouczeniu. „Nie odesłanie właściwie wypełnionych formularzy” nie stanowi wykroczenia i nie mogę za to być w jakikolwiek sposób ukarana. . Zasadą demokratycznego państwa prawnego jest to, że określanie obowiązków obywateli, w szczególności zagrożonych karą w przypadku ich niedopełnienia, wynika wprost z ustaw, a nie z jakichkolwiek interpretacji
Dodatkowo żaden przepis ustawy Prawo o ruchu drogowym nie nakłada na właściciela, ani też posiadacza pojazdu obowiązku w postaci prowadzenia ewidencji osób korzystających z danego pojazdu, określonego dania i o określonej godzinie.(wyrok Sądu Rejonowego w Zamościu Sygn. akt VII W 223/09).
Jednocześnie pragnę przypomnieć, że straż gminna nie jest jakimkolwiek organem o którym mowa w art. 96 § 3 kw i w art. 78 ust. 4 ustawy pord. W obowiązującym porządku prawnym nie istnieje bowiem przepis prawa, nadający strażom gminnym status organu. Jak wynika z art.1 ust.1 oraz z art.6 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych (Dz.U. z 1997r. Nr 123 poz.779 z późn.zm.), straż gminna jest jednostką organizacyjną gminy, stanowiącą umundurowaną formacją powołaną do ochrony porządku publicznego na jej terenie. W/w regulacja przesądza, że straż gminna nie jest jakimkolwiek organem. Potwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku sygn. I SA/Lu 292/06 z dnia 13 września 2006 r. Uzasadnione jest zatem przyjęcie stanowiska, iż straż gminna wykonuje swoje zadania w związku z upoważnieniem wójta (burmistrza). Jeżeli zatem komendant straży podlega służbowo wskazanym organom, to komendant też nie jest organem w rozumieniu prawnym, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 546/10, oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Łd/547/09. Przymiot organu wynikać musi bowiem z konkretnego zapisu ustawowego.
Proszę także zwrócić uwagę na fakt, że „straż gminna na podstawie art. 17 par 3 k.p.w. jest uprawniona do wniesienia wniosku o ukaranie, gdy w zakresie swojego działania ujawniła wykroczenie. Zakres tego działania w odniesieniu do kontroli ruchu drogowego określony został w art.129b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że strażnicy miejscy są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego jedynie wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu, naruszającego określone przepisy ruchu. Podkreślić przy tym należy, że w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, zakres działania straży miejskiej został wyznaczony w dwóch płaszczyznach, a mianowicie przedmiotowej – przez wskazanie rodzajów naruszeń tych przepisów i co do sposobu wykonywania kontroli ruchu drogowego oraz podmiotowej – przez określenie kręgu osób w stosunku, do których straż miejska może podejmować te czynności tj. kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu drogowego (art.129b ust.1 – 4 p.r.d). Oznacza to zatem, że zawarty w art.17 par 3 k.p.w. warunek nabycia przez straż uprawnień oskarżyciela publicznego, w postaci podjęcia czynności „w zakresie swojego działania”, odnosi się nie tylko do zakresu przedmiotowego, ale przede wszystkim do zakresu podmiotowego podejmowanych czynności. To właśnie z powodu tego podmiotowego ograniczenia, straż gminna nie może prowadzić kontroli ruchu drogowego w stosunku do innego podmiotu niż kierujący pojazdem lub uczestnik ruchu. Konsekwencją tego jest brak uprawnień oskarżyciela publicznego straży miejskiej do wniesienia wniosku o ukaranie przeciwko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu o wykroczenie polegające na nie wskazaniu osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania – art.78 ust.4 p.r.d.( patrz uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2010 roku w sprawie I KZP8/10).” Tak argumentował
Sad Rejonowy w Człuchowie II Wydział Karny w postanowieniu z dnia 25.10.2010 r. sygn. akt II W 2543/10.
Podobnie argumentował postanowienie z dnia 19.01.2012 Sąd Rejonowy dla m.st Warszawy V Wydział karny w sprawie o wykroczenie z art.96 par 3 kw (sygn. akt - nie publ.)
„Zgodnie z treścią art. 17 par 3 kpow, w brzmieniu po nowelizacji z dnia 29.10.210 roku pord, strażom gminnym uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują jedynie wówczas, gdy w zakresie swego działania w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie.
Pord wskazuje, że strażnicy gminni są uprawnieni do kontroli ruchu drogowego wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu naruszającego przepisy ustawy w tym zakresie. Zawęża to zakres działania straży gminnych do określonego kręgu osób, co do których straż może podejmować czynności jedynie w zakresie kontroli ruchu drogowego. Nowelizacja pord jak i art. 17 kpow nie spowodowała zmiany, która nadawałaby straży gminnej uprawnienia bycia oskarżycielem publicznym w zakresie czynu z art. 96 par 3 kw, albowiem nie nadała uprawnień do kontrolowania ruchu drogowego co do innych podmiotów niż kierujący pojazdem lub uczestnik ruchu.
Wprowadzone przepisy spowodowały tylko poszerzenie uprawnień poprzez umożliwienie straży gminnej do zwracania się do właścicieli i posiadaczy pojazdów, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w danym czasie, ale uprawnienie to obejmuje dokonywanie kontroli jedynie co do uczestników ruchu drogowego. W aktualnym stanie prawnym, po nowelizacji z dnia 29.10.2010 roku straż gminna ma uprawnienie do kierowania zapytania do właściciela pojazdu lub posiadacza, jednakże nie posiada uprawnień oskarżyciela publicznego w tym zakresie, czyli nadal nie jest uprawniona do kierowania wniosku o ukaranie przeciwko właścicielom i posiadaczom, w sytuacji gdy nie udzielą oni informacji o jakich mówi wskazany przepis kw.”
Biorąc powyższe pod uwagę składam wniosek nr.1 o umorzenie postępowania
W związku z faktem, iż 12 lutego 2013 r. Prokurator Generalny skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej:
1. przepisów art. 96 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zmianami) w związku z art. 78 ust. 4 [1] ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zmianami) - z art. 2, jak również z art. 42 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2. przepisów art. 96 § 3 w związku z art. 92 § 1 oraz z art. 92a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zmianami) w zakresie, w jakim obwarowują sankcją uchylenie się przez właściciela lub posiadacza pojazdu od obowiązku wskazania, komu powierzył on ten pojazd do kierowania lub używania w czasie, w którym urządzenie rejestrujące ujawniło wykroczenie popełnione przez kierującego tym pojazdem - z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
Składam wniosek nr.2 o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny RP
Postępowanie w sprawach o wykroczenia jest postępowaniem najbardziej zbliżonym do postępowania karnego spośród występujących w polskim systemie prawnym postępowań o charakterze represyjnym. Tym samym unormowania statuujące odpowiedzialność za popełnienie wykroczenia muszą w szczególnie rygorystyczny sposób spełniać stosowne wymogi konstytucyjne w omawianym w niniejszym wniosku zakresie. W szczególności, regulacje takie powinny eliminować, a przynajmniej ograniczać możliwość uznaniowości ze strony służb zwalczających omawiane wykroczenia.
Odnośnie pkt 1 i 2 Prokurator generalny uważa, że zakwestionowane regulacje godzą w zasadę demokratycznego państwa prawnego, naruszając zaufanie do tego państwa i tworzonego przez to państwo prawa, zastawiającego swoiste pułapki prawne na obywateli, jak również ustanawiając nadmiernie represyjną sankcję, naruszając wymóg dochowania konieczności, proporcjonalności oraz adekwatności takiej sankcji za zachowanie polegające na uchyleniu się przez właścicieli i posiadaczy pojazdów od realizacji obowiązku denuncjacji osób, które w danym czasie kierowały lub używały tych pojazdów. Tym samym, przepisy art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń w związku z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym są niezgodne z art. 2 oraz z art. 42 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej.