napisałem skargę na nowo
Skarga Kasacyjna
B……………… od wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 stycznia 2014 roku, sygn. akt II SA/Op 516/13
Niniejszym działając na podstawie udzielonego mi pełnomocnictwa, wnoszę skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 stycznia 2014 roku, sygn. akt II SA/Op 516/13, doręczonego skarżącym w dniu 04 marca 2014roku, zaskarżając powyższy wyrok w całości, oraz zarzucając powyższemu wyrokowi naruszenie:
1. art 10 kpa, poprzez niezapewnienie udziału wszystkim stronom w toczącym się postepowaniu.
2. art. 161 pkt 3 P.p.s.a - bezprzedmiotowość postępowania
Wobec powyższego wnoszę o:
1. Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
2. Alternatywnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi, a na skutek tego, skargę uwzględnić lub umorzyć
3. Zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych
Fakty
Decyzja nr 113/12 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim (zwanego później PINB) została zaskarżona i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 2013-12-23 uchylona sygn. akt II SA/Op 232/13.
Przedmiotem postępowania w dniu 2014-01-16 była skarga, wniesiona przez skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (zwanego później WINB) z dnia 20 września 2013 r., nr [...], uchylająca decyzję PINB z dnia 26 czerwca 2013 r., nr [...], którą organ pierwszej instancji zmienił decyzję własną z dnia 4 grudnia 2012 r., nr 113/12. W tym postępowaniu zapadł, niniejszym zaskarżany kasacyjnie, wyrok oddalający skargę sygn. akt II SA/Op 516/13.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, że sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny winien dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w całokształcie rozpoznawanej sprawy, zatem może uwzględnić skargę z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze.
Z tego względu, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. b), albo naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2).
Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest pogląd, że w ramach postępowań związanych z legalizacją samowoli budowlanych, zakres stron może być szerszy niż w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 616/08 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stronami postępowania legalizującego samowolę budowlaną inną niż ta określona w art. 48 prowadzonego na podstawie przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, są wszystkie podmioty, których interesu prawnego bądź obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a. dotyczy to postępowanie (podobnie NSA w wyroku z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1505/09, Lex nr 746592 i z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 783/10, Lex nr 992633). Wspomniany interes prawny powinien być rozumiany, jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (por. wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., IV SA 1693/97 - Lex nr 48702). Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99 - Lex nr 47938). Interes ten ma charakter osobisty przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 - Lex nr 53376).
W zaskarżanej kasacyjnie sprawie stronami postępowania organ uznał Burmistrza ....................., G………..oraz skarżących: B……………..
Jednakże, jak wynika z dokumentacji złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w sprawie II SA/Op 232/13 , decyzją z dnia 29 czerwca 2012 r., nr GN.III-743-12/12, tj. jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, Burmistrz ..................... zatwierdził projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność Gminy Strzelce Opolskie, oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr 296 z mapy 1 obręb Rożniątów. W wyniku tego podziału wyodrębniono 5 działek o nr 296/1, 296/2, 296/3, 296/4 i 296/5 . Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 listopada 2013 r. wynika, że właścicielem działki nr 296/5 jest Województwo Opolskie, działki nr 296/4 - Powiat Strzelecki, a działek nr 296/1, 296/2 i 296/3 - Gmina Strzelce Opolskie.
W związku z powyższym przedmiotowe postępowanie administracyjne powinno toczyć się z również z udziałem właścicieli działek wyodrębnionych w wyniku podziału geodezyjnego dokonanego w dniu 29 czerwca 2012 r. chyba, że po szczegółowej analizie organ ustali, że działki 296/4 i 296/5, których właścicielami są Województwo Opolskie i Powiat Strzelecki nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych zarówno organ I instancji, jak i Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, prowadzili postępowanie nie ustaliwszy prawidłowego kręgu stron postępowania, co było ich obowiązkiem i czym naruszyli przepisy postępowania.
W konsekwencji stwierdzić należy, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji doszło do pominięcia stron postępowania, co upoważnia do stwierdzenia, że w sprawie naruszono zasadę zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 K.p.a.). To uchybienie przepisom procedury, które nie mogło być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Powyższe winno obligować Sąd do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Nie tylko w odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej, ale również w odniesieniu do decyzji zaskarżonej, jako podjętej w warunkach naruszenia art. 10 K.p.a.
Podnieść przy tym należy, że dla zastosowania przez Sąd przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie powinno mieć znaczenia, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony; stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1220/08, LEX nr 594967; z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 151/09, LEX nr 486351 i z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09, opublikowano na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zauważyć należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. odnosi się wyłącznie do podstaw wznowienia, czyli przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., a nie do pozostałych przepisów zawartych w Rozdziale 12 Działu II K.p.a., stąd nie znajduje tu zastosowania reguła odpowiedniego stosowania unormowań dotyczących wznowienia postępowania. Zwrócić też należy uwagę na kategoryczność sformułowania, jakie ustawodawca zawarł w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., co przesądza o obligatoryjności jego zastosowania przez sąd administracyjny w razie skonkretyzowania się przesłanek zawartych w tym przepisie i to niezależnie od wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, moim zdaniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny niewłaściwie ocenił materiał dowodowy i zasądził o oddalenie skargi z mocy art. 151 P.p.s.a. w tym wypadku winno być wydane orzeczenie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i art. 135 tej ustawy, uchylające zaskarżoną decyzję.
Zauważyć też należy, że przedmiotowa skarga sygn. akt II SA/Op 516/13 dotyczyła decyzji zmieniającej uchyloną wcześniej tj. w dniu 2013-12-23 sygn. akt II SA/Op 232/13 decyzję PINB. W dniu 2014-01-16 decyzja nr 113/12 PINB nie była w obiegu prawnym. Wynika z tego , że postępowanie, w którym zapadło, zaskarżane kasacyjnie, orzeczenie było bezprzedmiotowe. W tym wypadku w ślad za art. 161 pkt 3 P.p.s.a winno się wydać decyzję o umorzeniu postępowania.
Z uwagi na powyższe wnoszę i wywodzę jak we wstępie.
może Inwestorwroclove spojrzysz jeszcze raz i powiesz co tym razem jest źle napisane. Oczekuje krytycznych wypowiedzi i opinii.