Egzamin radcowski 2011

biedna_ja napisał:

może i tak ale komentarz mój z 2011 r. wydawnictwo beck powiedział o istniejacym sporze....wiec ja juz sama nie wiem co i jak....

Kliknij, aby rozszerzyć...

Czyjego autorstwa ?

Witam

Czy ktoś nie zdał prawa gospodarczego z powodu braku zgody małżonki na zakup udziałów sp. z o.o.? Nie wiem za bardzo jak się z tego wybronić. Choć wydaje mi się, że nie jest to brak, który dyskryminowałby całą pracę...

Dostałem cząstkowe oceny 2 i 3 (od sędziego SSA). Tam gdzie mam 3 podniesiono jeszcze, że do zastawu powinienem jeszcze wydać rzecz. Wszystkie pozostałe przedmioty mam zaliczone, a termin na odwołanie do poniedziałku

Proszę o pomoc, a także jeśli ktoś ma i udostępniłby, jakiś przykład odwołania?oo:
moje gg: 7639649.

Pozdrawiam i liczę na odzew.

Przemas: Katowice?

Kofek napisał:

Czyjego autorstwa ?

Kliknij, aby rozszerzyć...

oczywiście kidyba mów ze do wszystkicj ale jak sie go nie miało to cóż
.....

Bydgoszcz

biedna_ja napisał:

oczywiście kidyba mów ze do wszystkicj ale jak sie go nie miało to cóż
.....

Kliknij, aby rozszerzyć...

Wrzuć tekst tego komentarza z Becka.

Przemas_ napisał:

Witam

Czy ktoś nie zdał prawa gospodarczego z powodu braku zgody małżonki na zakup udziałów sp. z o.o.? Nie wiem za bardzo jak się z tego wybronić. Choć wydaje mi się, że nie jest to brak, który dyskryminowałby całą pracę...

Dostałem cząstkowe oceny 2 i 3 (od sędziego SSA). Tam gdzie mam 3 podniesiono jeszcze, że do zastawu powinienem jeszcze wydać rzecz. Wszystkie pozostałe przedmioty mam zaliczone, a termin na odwołanie do poniedziałku

Proszę o pomoc, a także jeśli ktoś ma i udostępniłby, jakiś przykład odwołania?oo:
moje gg: 7639649.

Pozdrawiam i liczę na odzew.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Kurde z tego co ja wiem to chyba większym problemem niż zgoda jest niewydanie zastawu... ale tu można próbować się bronić tym, że co do zasady na egzaminie powinna być do napisania jedna umowa, a my de facto mieliśmy do napisania dwie...

Kofek napisał:

Wrzuć tekst tego komentarza z Becka.

Kliknij, aby rozszerzyć...

w uzasadnieun do ksh nie ma nic oprócz kwestii jednoosobowej spółki zoo i akcyjnej....

tzn. brak ze dotyczy wszystkich umów czy tylko niektórych wogóle nic nie ma

Tyle, że osoba która mi dała 2, ani słowem nie podniosła wątku dotyczącego zastawu. Odwołuję się od jego oceny, zdaję sobie jednak sprawę, że zajrzą także do drugiej oceny. Była to umowa warunkowa sprzedaży, więc może argument typu nie było sensu jeszcze wydawać rzeczy, nastąpiłoby to w momencie gdyby wspólnicy sp. z o.o. nie skorzystali z prawa pierwszeństwa np. odrębnym protokołem?

Taki Sobie napisał:

Podobno jest jakaś lista "Igciowych" wyroków do odwołania z admina.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Plotka o ich nieadekwatnści dotarła i do mnie. Mogę się jedynie domyślać kto jest jej źródłem (qui bono?). Stan faktyczny jest zawsze inny. Niech autorzy kontropracowań nie uciekają w banalne krzaki. Problem, na jaki odpowiadają "moje"jest taki:

Co robią WSA i NSA w sytuacji zaskarżenia decyzji organu odmawiającej wznowienia z wniosku na 145.1.4, gdy odmowa wznowienia uzasadniania jest ustaleniem organu, że wnoszący nie jest/nie był stroną postępowania które chce wznowić i ustalenie to jest błędne.

1. Wyrok NSA II OSK 1241/06

W przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji odmówiły wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, uznając, że wnioskodawcy pozbawieni byli statusu strony w tym postępowaniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylił decyzję organów administracji w tym zakresie. Na skutek skargi kasacyjnej, sprawę rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - SNSA Roman Hauser, SNSA Maria Czapska – Górnikiewicz, SNSA Jerzy Stelmasiak.

W przedmiotowym wyroku NSA uznał badanie statusu strony w postępowaniu z wniosku o wznowienie postępowania za dopuszczalne i konieczne, zaś wskazując na uchynienia, których dopuściły się w sprawie administracyjnej organy obu instancji, wskazał na art. art. 7, 8 i 77 kpa, wskazując m.in., że:

Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było ustalenie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę (…) wszczętego na wniosek Stanisława S. i Leszka K. w celu rozważenia wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tym, w postępowaniu sądowym Wojewódzki Sąd Administracyjny miał za zadanie skontrolować, czy organ administracji drugiej instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, który odmówił wznowienia postępowania w sprawie, uznając, iż skarżący Andrzej L. nie posiada przymiotu strony postępowania. (…) Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 24 marca 2005 r. ograniczył się jedynie do przytoczenia treści art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 pr.bud., a następnie arbitralnie stwierdził, iż „Andrzej L. nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu”, nie wyjaśniając, na jakich przepisach prawa opierał się organ, rozstrzygając o braku podstaw do wznowienia postępowania w sprawie. Takie postępowanie organu narusza podstawowe zasady ogólne postępowania administracyjnego, na czele z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także z zasadą przekonywania. (…) Zdaniem Sądu drugiej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając obie decyzje i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, powinien był ograniczyć się do wskazania naruszenia zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. przez organy obu instancji i wskazania, co do dalszego postępowania [podkreślenia własne].


2. Wyrok NSA II SA/Gd 579/00

W przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji odmówiły wznowienia postępowania, uznając, że podmiot wnoszący o wznowienie nie był stroną tegoż postępowania. Wyrok NSA w pełni potwierdza zasadność merytoryczną i skuteczność zarzucania naruszenia przez organy administracji w takiej sprawie art. art. 7, 77, 80 oraz 107 par. 3 kpa.

NSA wskazał m.in., że: Składając wniosek o wznowienie postępowania skarżący powoływał się na naruszenie jego interesu prawnego w związku z niekorzystnym oddziaływaniem zamierzonej inwestycji na jego nieruchomość. W związku z powyższym rzeczą organów w postępowaniu wznowieniowym było ustalenie, czy taka uciążliwość istnieje i czy może ona negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, gdyż tylko w takim przypadku skarżącemu przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i w konsekwencji dalszej legitymacja do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawiart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy administracyjne z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. uchybiły temu obowiązkowi ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że skarżący, którego działka nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestora nie ma interesu prawnego do udziału w niniejszym postępowaniu. [podkreślenie własne].

3. Wyrok NSA I OSK 1406/06

W przedmiotowej sprawie, po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, strona, która złożyła wniosek w tym zakresie wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który skargę uwzględnił, wskazując, że Nieustalenie stron postępowania uzasadnia ponadto zarzut naruszenia art. 10, 28, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. (I SA/Wa 569/05).

Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez organ administracji, NSA w/w wyrok uchylił . Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował formalnej poprawności wyroku WSA, który wskazał na naruszenie art. art. 10, 28, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. W przedmiotowej sprawie to NSA uznał, że podmiot wnoszący o wznowienie postępowania administracyjnego pozbawiony był statusu strony w postępowaniu administracyjnym, którego wznowienia żądał. NSA wskazał, że: D. [wnosząca o zwnowienie – uwaga własna], będąca spadkobierczynią właściciela wywłaszczonej nieruchomości, nie miała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Nie można było zatem przyjąć, iż jej nieuczestniczenie w tym postępowaniu stanowiło okoliczność dającą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Już to ustalenie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku.

4. Wyrok NSA II OSK 259/10

W przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji odmówiły wznowienia postępowania, uznając, że podmiot wnoszący o wznowienie nie był stroną tegoż postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, zaś NSA oddalił skargę kasacyjną potwierdzając dopuszczalność badania legitymacji osoby wnoszącej o wznowienie i wskazał:

Mając na uwadze wymienione zarzuty skargi kasacyjnej po pierwsze stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż w myśl art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania administracyjnego następuje w drodze decyzji wtedy gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne. Takie rozstrzygnięcie z przyczyn podmiotowych (dotyczących podmiotu, który żąda wznowienia postępowania administracyjnego) jest właściwe zawsze wtedy, gdy żądanie takie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie, a okoliczność ta jest oczywista. Przy czym - jak zasadnie wywiódł Sąd pierwszej instancji - odmowa statusu strony musi mieć za podstawę przepis art. 28 k.p.a. a ten przepis stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub prawa dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ administracji prowadzący postępowanie obowiązany jest zawsze ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek [podkreślenia własne].

5. Wyrok NSA II OSK 1753/08

W przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji odmówiły wznowienia postępowania, uznając, że podmiot wnoszący o wznowienie nie był stroną tegoż postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, zaś NSA oddalił skargę kasacyjną i wskazał m.in.:

Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia nie spełnia reguł nakreślonych w przepisach ogólnego postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcia administracji publicznej podejmowane w formie postanowienia czy decyzji administracyjnej zgodnie z przepisem art. 107 k.p.a. obwarowane są prawno-procesowym obowiązkiem uzasadnienia orzeczenia kończącego sprawę. Zgodnie z obowiązującym prawem, uzasadnienie jest koniecznym elementem decyzji, a jego prawidłowa konstrukcja warunkuje legalność podjętego rozstrzygnięcia. Strony postępowania mają bowiem prawo poznać motywy rozstrzygnięcia, które winny przekonać ją co do trafności orzeczenia. Zawiłość argumentacji bądź jej minimalna ilość (jak to ma miejsce m.in. w decyzji GINB) uniemożliwia poznanie tych motywów i przekonanie strony, a tym samym przesądza o istotnych wadach decyzji. Konstrukcja uzasadnienia i jego treść w sposób bezpośredni wpływa na ocenę prawidłowości decyzji administracyjnej w zakresie oceny realizacji przez organ obowiązków procesowych wyrażonych w zasadach ogólnych postępowania administracyjnego, przede wszystkim w art. 11 k.p.a. - obowiązku wyjaśniania przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz w art. 8 k.p.a. - zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i podnoszenia ich świadomości i kultury prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej, postanowienia stanowi jej element niezbędny, istotny z punktu widzenia zakresu zastosowania wielu norm prawnych, a co za tym idzie posiada ogromne znaczenie dla oceny praworządności działania administracji publicznej.

Stwierdzić zatem należy, że w przedmiotowej sprawie, Sąd I instancji zasadnie uznał, że aby ustalić, iż uzasadnienie decyzji organu administracji publicznej jest skonstruowane w sposób prawidłowy nie wystarczy zacytowanie mających zastosowanie przepisów prawa, lecz konieczne jest ich odniesienie do wnikliwej analizy stanu faktycznego z przytoczeniem konkretnych okoliczności sprawy. Właściwie sporządzone uzasadnienie, zgodne z regułami procesowymi nie może sprowadzać się wyłącznie do części teoretycznej, w której organ przytacza określone definicje i poglądy doktryny bez jakiegokolwiek odniesienia do zgromadzonego materiału dowodowego konkretnej rozstrzyganej sprawy administracyjnej. W rozpatrywanym przypadku Wojewoda L. przytoczył w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) listopada 2007 r. przepisy, które regulują kwestię interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym ogólnym, jak i szczególnym dotyczącym procesu budowlanego, jednak nie dokonał żadnego powiązania zacytowanych norm ze stanem sprawy. Ponadto Wojewoda nie dokonał oceny i nie uzasadnił w sposób przekonywujący dlaczego U. i S. S. nie dysponują interesem prawnym do udziału w postępowaniu wznowieniowym na prawach strony, czym jak trafnie uznał Sąd I instancji naruszył w sposób oczywisty przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.(...)
Przenosząc powyższe rozważania na grunty przedmiotowej sprawy, należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż efektem odmowy Wojewody L. wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych jest nieprzeprowadzenie analizy zmierzającej do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy inwestycja realizowana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta C. wpływa na nieruchomości wnioskodawców. Innymi słowy, czy nieruchomość U. i S. S. znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 prawa budowlanego).

6. Wyrok NSA II GSK 209/09

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wprost potwierdza konieczność i dopuszczalność badania statusu strony w postępowaniu z wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 jeszcze przed wydaniem ewentualnego postanowienia o wznowieniu. W cytowanym wyroku NSA dokonał kontroli legalności ustaleń organów administracji w tym zakresie i wskazał:

Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajną formę wzruszenia decyzji ostatecznej, a reguły zastosowania tej instytucji określone są w rozdziale 12 działu II Kpa. Podstawową kwestią jest ustalenie kręgu podmiotów, których działanie lub wniosek wznowi ostatecznie zakończone postępowanie. Ogólną regułą wynikającą z art. 147 Kpa. jest, że wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. oraz w art. 145 a tej ustawy następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że osoba, która jako strona brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie tego postępowania, jednak z wnioskiem takim może też wystąpić osoba, która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa. uzasadniającego jej udział ( wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000; sygn. akt I SA 334/99 ). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie mieli interesu prawnego aby skutecznie domagać się wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia W.K. z ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na jej wniosek. [podkreślenia własne].

7. Wyrok WSA VII SA/Wa 284/08

Rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, wydanej po ustaleniu przez organ administracji, że wnoszący wniosek w tym zakresie pozbawiony był statusu strony w postępowaniu, którego wniosek o wznowienie dotyczył, WSA wskazał:

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ Wojewoda [...] orzekający w niniejszej sprawie nie wykazał w postępowaniu administracyjnym w sposób jednoznaczny, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. nie wkracza w sferę praw i obowiązków właścicieli działki nr ewid. [...] dla której jest prowadzona Księga Wieczysta KW (…) Wymienione wyżej zasady ogóle Kodeksu postępowania administracyjnego [art. 6, 7, 10, 77, 80 kpa – uwaga własna] wiążą również organy administracyjne orzekające w sprawach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, tj. w trybie stwierdzenia nieważności, wznowienia i zmiany decyzji ostatecznych.

8. Wyrok WSA VII SA/Wa 122/09

Rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, wydanej po ustaleniu przez organ administracji, że wnoszący wniosek w tym zakresie pozbawiony był statusu strony w postępowaniu, którego wniosek o wznowienie dotyczył, WSA wskazał:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 149 § 3 k.p.a. oraz art. 28 i 7, 77 § 1 k.p.a.(...)

Organy obu instancji błędnie ograniczyły się do zbadania interesu prawnego przez pryzmat jedynie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w którym to przepisie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu. Organy te winny bowiem ocenić przymiot strony wyżej wymienionych również z punktu widzenia art. 28 k.p.a. Dodatkowo wskazania wymaga, że w postępowaniach nadzwyczajnych (wznowieniowym, nieważnościowym) organ prowadzący postępowanie winien na nowo ustalić krąg podmiotów uprawnionych do występowania w takim postępowaniu w roli strony. W ugruntowanym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie wskazywano, że w postępowaniu o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę krąg podmiotów ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. Organy administracyjne winny mieć na względzie, że krąg stron biorących udział w postępowaniu nadzwyczajnym nie zawsze pokrywa się z kręgiem podmiotów biorących udział w postępowaniu zwykłym. Organy rozpoznają bowiem nową sprawę w stosunku do załatwionej decyzją ostateczną, która to stanowi przedmiot nowego postępowania.

Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący w sąsiedztwie przedmiotowej wieży nadawczej posiadają nie tylko jedną działkę nr [...], na którą wskazały organy obu instancji, lecz także inne działki (jeszcze trzynaście), w tym zabudowane. Ponadto w decyzji organów obu instancji nie wynika dlaczego jedynie działka nr [...], jako stanowiąca grunty orne i pastwiska trwałe, była brana pod uwagę przy ocenie interesu prawnego skarżących. Z akt sprawy wynika, że działka ta nie jest działką, która położona jest najbliżej wieży nadawczej, ponieważ to działka nr [...] należąca do skarżących położona jest bliżej wieży i w odróżnieniu od działki nr [...] znajdują się na niej użytki rolne zabudowane. W związku z powyższym postępowanie organów obu instancji w tym zakresie należy uznać za niewystarczające, a zatem przeprowadzone z naruszenie podstawowej zasady Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w m.in. w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. [podkreślenia własne].

9. Wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 1662/06

W przedmiotowej sprawie WSA wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 kpa jest dopuszczane wyłącznie, gdy wnosi o to strona postępowania, którego wniosek dotyczy. W treści uzasadnienia wskazano, że:

Funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji nie powoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością skarżących, a ich subiektywne odczucie o naruszenie ich interesów (nie mających charakteru interesu prawnego) nie dawało podstaw do uznania ich za stronę postępowania w świetle art. 28 kpa. Bez spełnienia tej przesłanki postępowanie nie mogło być wznowione, gdyż tylko wniosek spełniający wymogi wskazanych wyżej przepisów powoduje, że postanowienie o wznowieniu ma podstawę prawne [podkreślenie własne].

10. Wyrok WSA w Gdańsku II SA/Gd 129/08

W przedmiotowej sprawie WSA w Gdańsku wskazał, że:

Przy ocenie legitymacji skarżącego do uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony organy winny się odwołać do przepisu art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. (...)

W toku przedmiotowego postępowania administracyjnego skarżący J. T. podnosił, że jest właścicielem działki gruntu stanowiącej fragment nieruchomości, przez którą przebiega przedmiotowy rów. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pozostawiał zatem wątpliwości, co do okoliczności, czy skarżący jest właścicielem działki gruntu, stanowiącej fragment przedmiotowego rowu. Wątpliwości tych organy obu instancji nie wyjaśniły naruszając przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. [podkreślenie własne].

11. Wyrok WSA w Kielcach II SA/Ke 391/06

Przedmiotowy wyrok również zapadł w wyniku skargi na decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd, rozważając dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 kpa zauważył, że w tzw. „pierwszej fazie” postępowania wznowieniowego organ zobligowany jest do ustalenia, czy wnoszący ma status strony w postępowaniu, o wznowienie którego wnosi. Natomiast po wznowieniu postępowania administracyjnego badaniu podlega, czy istotnie wnoszący o wznowienie nie brał udziału w postępowaniu i czy nastąpiło to bez jego winy. WSA wskazał w szczególności, że:

Przepis art. 149 § 2 kpa stanowi, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest podstawą do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jedną z podstaw wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa jest nie branie udziału przez stronę w postępowaniu bez jej winy. Z brzmienia tego przepisu jasno wynika, że okolicznością podlegającą badaniu we wznowionym postępowaniu jest „nie branie udziału” oraz „brak winy” strony, przepis ten przesądza zatem, że te okoliczności dotyczą strony postępowania, wobec czego przymiot strony winien być na tym etapie – po wznowieniu postępowania - okolicznością już przez organ ustaloną.

Dodatkowo argumenty dla odwołujących się z adm są następujące:

1. Co lepiej chroni interes klienta? (mzd. skarga na 7,77, gdyż może doprowadzić do przesądzenia przez WSA że klient jest stroną, podczas gdy 149 doprowadzi do uchyłu na formalnych, po czym organ wznowi i odmówi uchylenia decyzji, argumentując, że wnoszący o wznowienie nie jest stroną - co już dwukrotnie wcześniej ustalił i ustalenia nie zmieni, pókki mu go WSA nie zakwestionuje).

2. Ekonomika postępowania. Uchylenie na formalnych (149) spowoduje, że za 1,5 roku klient znowu będzie w WSA, tyle że będzie skarżył odmowę uchylenia decyzji po stwierdzeniu przez organ, że nie jest stroną. Cyzli za 1,5 roku będzie w tym samym miejscu, a w tym czasie jego sąsiad przebuduje swój kurnik na willę. Zarzut na 149 doprowadzi do tego, że wadliwe ustalenie organu zostanie zakwestionowane dopiero w kolejnym orzeczeniu WSA.

3. Jawność akt postępowania tylko dla STRON. Jeśli jest tak, jak chce Partia, że dla wznowienia wystarczające jest powołanie się na podstawę 145.1.4 kpa, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu, wnoszący musi dostać wgląd w akta sprawy głównej (mimo że nie jest jej stroną).

4. Art. 147 kpa mówi, że wznowienie na 145.1.4. może nastąpić wyłącznie na wniosek STRONY. Ze 147 kpa wynika więc, że kwestia podmiotowa jest przesłanką wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. II OSK 1158/10
wyciniki z uzasadnienia

"W tym zakresie rysują się, co najmniej cztery stanowiska.

Pierwsze stanowisko, przyjęte w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2009 r., II OSK 23/08, Lex nr 537771, zakłada, iż "dopuszczalna jest odmowa wznowienia postępowania w drodze decyzji z tego powodu, że osoba żądająca wznowienia postępowania nie jest stroną, bez potrzeby uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a.". Skład orzekający NSA uznał więc, że nie została spełniona przesłanka podmiotowa wznowienia postępowania, a więc nie jest możliwe przejście do następnego etapu postępowania polegającego na badaniu, czy przedmiotowa przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, a jeżeli tak, to czy wywarła ona wpływ na treść dotychczasowej decyzji ostatecznej.

Drugie stanowisko zakłada, iż wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. "Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeżeli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacja dyspozycji z art. 149 § 2 k.p.a. – wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II OSK 1286/09.

Trzecie stanowisko prezentuje B. Adamiak: "Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, niebędąca stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu udziału w tych czynnościach ustalających. Rozpoznanie interesu prawnego poza postępowaniem, bez zapewnienia czynnego udziału jednostki jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego wartością jest prawo do procesu, a zatem prawo do obrony w trybie regulowanym przepisami prawa... Decyzję o odmowie wznowienia postępowania doręcza się żądającemu wznowienia postępowania. Jeżeli decyzja o odmowie wznowienia postępowania została wydana z powodu braku interesu prawnego jednostki żądającej wszczęcia postępowania, prawo złożenia odwołania przysługuje wyłącznie temu podmiotowi. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania wywołuje skutki prawne wobec tego podmiotu. W razie, gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowania, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art. 105 § 1)" - B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: K.p.a., Komentarz, s. 543 – 544.

W ocenie jednak składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego winno być przyjęte czwarte, kompromisowe stanowisko. Sprowadza się ono do tego, iż w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania – postanowienia o wznowieniu postępowania ewentualne decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast, gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a wiec w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Inaczej mówiąc, przedmiotem wznowionego postępowania w zakresie ustalenia czy przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła będzie wyłącznie sprawdzenie braku zawinienia strony w nieuczestniczeniu w postępowaniu, a jeżeli się on potwierdzi, to także wpływ tej okoliczności na byt prawny ostatecznej decyzji. Pośrednio potwierdzają taką tezę wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2009 r., II OSK 23/08, z dnia 30 kwietnia 2010 r., I OSK 938/09, z 16 lutego 2010 r., II OSK 359/09.

Chyba pasuje

TO:

rdzawy napisał:

"W tym zakresie rysują się, co najmniej cztery stanowiska.
/QUOTE]


w kontekście tego:

(z wytycznych adm): w doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest jednak pogląd, że w świetle art. 149 § 2 k.p.a., który przewiduje badanie przyczyn wznowienia dopiero po wznowieniu postępowania, odmowa wznowienia postępowania następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych, w szczególności zaś powodem wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania nie może być stwierdzenie braku podstaw do wznowienia postępowania.

Kończy wszelką debatę.

Nie nad tym, czy ndst są uzasadnione, ale nad tym, czy wytyczne nie idą w kierunku kompromitacji!

Kliknij, aby rozszerzyć...

Tylko jest takie ryzyko, że jeżeli my to zarzucimy, to Sąd napisze w uzasadnieniu: 7,77 są chybione ponieważ na tym etapie się nie bada bla bla bla - w ogóle nie zająkując się o tym czy jest tą stroną czy nią nie jest. Postanowienie o odmowie podlega uchyleniu ponieważ organie niesłusznie odmówił wznowienia pomimo, iż skarżący dochował terminu i powołał się na przesłankę wznowieniową jaką jest145.1.4.

Muszę przyznać, że byłem sceptyczny co do innych rozwiązań z administracji. Ale jeżeli NSA w bardzo aktualnym wyroku wymienia różne możliwości podejścia do tematu, wyliczając różne stanowiska, to dochodzę do wniosku, że w realu właśnie bym żałował, że oparłem moją skargę tylko na 149. Orzeczenie jest jasne, jest wiele alternatyw, ale my, NSA, opowiadamy się za jedną z nich kompromisową. Nie zdziwiłbym się, gdyby teraz sądy administracyjne zaczęły wypracowywać nową linię orzeczniczą, czyli opartą na kompromisowym stanowisku.

po_egz napisał:

Muszę przyznać, że byłem sceptyczny co do innych rozwiązań z administracji. Ale jeżeli NSA w bardzo aktualnym wyroku wymienia różne możliwości podejścia do tematu, wyliczając różne stanowiska, to dochodzę do wniosku, że w realu właśnie bym żałował, że oparłem moją skargę tylko na 149. Orzeczenie jest jasne, jest wiele alternatyw, ale my, NSA, opowiadamy się za jedną z nich kompromisową. Nie zdziwiłbym się, gdyby teraz sądy administracyjne zaczęły wypracowywać nową linię orzeczniczą, czyli opartą na kompromisowym stanowisku.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Widzisz, Panie Kulego, ja wyprzedziłem NSA o 13 dni hehehee

Ciekaw jestem, czy znajdzie się tu jeszcze ktoś, kto zdobędzie się na podobne ... odszczekanie (no offence).

rdzawy napisał:

wyrok nsa z dnia 30 czerwca 2011 r. Ii osk 1158/10
wyciniki z uzasadnienia

"w tym zakresie rysują się, co najmniej cztery stanowiska.

pierwsze stanowisko, przyjęte w wyroku nsa z dnia 27 stycznia 2009 r., ii osk 23/08, lex nr 537771, zakłada, iż "dopuszczalna jest odmowa wznowienia postępowania w drodze decyzji z tego powodu, że osoba żądająca wznowienia postępowania nie jest stroną, bez potrzeby uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a.". Skład orzekający nsa uznał więc, że nie została spełniona przesłanka podmiotowa wznowienia postępowania, a więc nie jest możliwe przejście do następnego etapu postępowania polegającego na badaniu, czy przedmiotowa przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, a jeżeli tak, to czy wywarła ona wpływ na treść dotychczasowej decyzji ostatecznej.

Drugie stanowisko zakłada, iż wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. "może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. Wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeżeli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacja dyspozycji z art. 149 § 2 k.p.a. – wyrok nsa z dnia 22 czerwca 2010 r., ii osk 1286/09.

Trzecie stanowisko prezentuje b. Adamiak: "niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, niebędąca stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu udziału w tych czynnościach ustalających. Rozpoznanie interesu prawnego poza postępowaniem, bez zapewnienia czynnego udziału jednostki jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego wartością jest prawo do procesu, a zatem prawo do obrony w trybie regulowanym przepisami prawa... Decyzję o odmowie wznowienia postępowania doręcza się żądającemu wznowienia postępowania. Jeżeli decyzja o odmowie wznowienia postępowania została wydana z powodu braku interesu prawnego jednostki żądającej wszczęcia postępowania, prawo złożenia odwołania przysługuje wyłącznie temu podmiotowi. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania wywołuje skutki prawne wobec tego podmiotu. W razie, gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowania, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art. 105 § 1)" - b. Adamiak [w:] b. Adamiak, j. Borkowski: K.p.a., komentarz, s. 543 – 544.

W ocenie jednak składu orzekającego naczelnego sądu administracyjnego winno być przyjęte czwarte, kompromisowe stanowisko. Sprowadza się ono do tego, iż w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania – postanowienia o wznowieniu postępowania ewentualne decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wznowienia postępowania. natomiast, gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a wiec w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Inaczej mówiąc, przedmiotem wznowionego postępowania w zakresie ustalenia czy przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła będzie wyłącznie sprawdzenie braku zawinienia strony w nieuczestniczeniu w postępowaniu, a jeżeli się on potwierdzi, to także wpływ tej okoliczności na byt prawny ostatecznej decyzji. Pośrednio potwierdzają taką tezę wyroki nsa: Z dnia 27 stycznia 2009 r., ii osk 23/08, z dnia 30 kwietnia 2010 r., i osk 938/09, z 16 lutego 2010 r., ii osk 359/09.

Chyba pasuje

Kliknij, aby rozszerzyć...

to jest za je faj niste!!! Szoookk

Kto układał to zadanie z administracyjnego? Sędzia WSA czy NSA? Bo jak WSA, no to generalnie byłaby to kopromitacja. Dwa tygodnie po egzaminie wypowiada się NSA i w sumie karci autora kazusa za niewiedzę i niewłaściwe podejście do tematu

Rdzawy, żeś mnie ku*wa zdetronizował!!!

Za dawnych, dobrych czasów na Żylecie, w sytuacjach o dalekiej analogii śpiewało się

NA KOLANA, NA KOLANA!!!

troszkę zawstydzony odpowiem:
dziękuję oo: