Dalej należy podkreślić, że aż do rozprawy poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku Stowarzyszenie nie kwestionowało ani podstawy wznowienia ani też rozpoznania niniejszej sprawy w trybie przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego. Wprost przeciwnie we wszystkich pismach procesowych twierdziło, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 kpa. Jakkolwiek zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną to brak jest zdaniem Sądu w okolicznościach rozpatrywanej sprawy dostatecznych podstaw do zakwestionowania legalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. W doktrynie utrwalony jest pogląd (zobacz komentarze do kpa m. in. pod redakcją Barbary Adamiak i Janusza Borkowskiego, Grzegorza Łaszczycy, Czesława Martysa i Andrzeja Matana, Małgorzaty Jaśkowskiej i Andrzeja Wróbla oraz pod redakcją Marka Wierzbowskiego i Aleksandry Wiktorowskiej), że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a nie podstawę stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Również w orzecznictwie taki pogląd jest zdecydowanie przeważający (zobacz np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 1996 r. sygn. III ARN 21/96 – OSNP 1997/3/32 oraz wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r. sygn. II OSK 101/05 – LEX nr 201435). O odmiennym stanowisku nie może przemawiać zdaniem Sądu okoliczność, że w art. 145 § 1 pkt 8 kpa jest mowa jedynie o uchyleniu lub zmianie decyzji lub orzeczenia w oparciu o które została wydana decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym. Jak bowiem podkreśla się w doktrynie (z powołaniem się na pogląd Barbary Adamiak – vide wymienione wyżej komentarze) przyczyną powstających na tym tle wątpliwości jest nieprecyzyjna regulacja tego przepisu, która nie została dostosowana do zmian wprowadzonych w wyniku nowelizacji kpa w 1980 r., kiedy to ustawodawca odszedł od "konstrukcji uchylenia decyzji jako nieważnej" na rzecz stwierdzenia nieważności decyzji. Jakkolwiek
Sąd rozpatrujący niniejszą skargę całkowicie podziela pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji powoduje skutki prawne z mocą ex tunc to nie oznacza to, że fakt ten daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji od niej zależnej w sytuacji gdy w dacie jej wydania uwzględniała ona stan prawny wynikający z decyzji, której nieważność później stwierdzono. W tej dacie istniała zatem podstawa prawna do wydania decyzji zależnej, która opierała się wówczas na właściwie zastosowanym prawie materialnym i uwzględniała stan prawny wynikający z innej ostatecznej decyzji, na co trafnie zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu ww. wyroku sygn. akt
II OSK 101/05. Brak jest zatem zdaniem Sądu podstaw do stwierdzenia, że decyzja zależna została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z powyższych względów Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do zaakceptowania odmiennego w tym względzie stanowiska wyrażonego w powoływanym przez skarżące Stowarzyszenie
wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 422/10. Należy nadto podnieść, że wyrok ten zapadł w sprawie wznowienia postępowania sądowego. Również powołana w nim uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r. OPK-7/98 (ONSA 1999, nr 1, poz. 13) zapadła zdaniem Sądu w innym stanie faktycznym i prawnym, a mianowicie gdy w następstwie wydania decyzji, której nieważność później stwierdzono, doszło do zawarcia umów cywilnoprawnych ze skutkiem nieodwracalnym w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
