z uzasadnienia
W ocenie powoda wyroku Sądu I instancji dotknięty jest także naruszeniem
przepisów prawa materialnego, a w szczególnopści przepisu art. 362 k.c. Sąd I
instancji nietrafnie przyjął, że do przypisania powodowi przyczynienia się do
powstania wypadku wystarczające jest, że zachowanie powoda w momencie
zdarzenia pozostawało w związku przyczynowo-skutkowym z zaistniałym
wypadkiem, podczas gdy dla przypisania przyczynienia się do powstania szkody
konieczne jest także ustalenie obiektywnej nieprawidłowości zachowania
poszkodowanego (powoda), która to obiektywna nieprawidłowość w stanie
daktycznym sprawy nie miała miejsca. Podnosi się bowiem w doktrynie, że (...)
przyczynieniem się poszkodowanego będzie tylko takie zachowanie, które było
nieprawidłowe, w stosunku do którego da się dostrzec cechę obiektywnej naganności.
Chodzi o takie zachowania co do którego da się sformułować ocenę, iż nie mieściło
się ono w przyjętych regułach postępowania" (cyt. za K. Zagrobelny, komentarz do
kodeksu cywilnego pod redakcją E. Gniewka, CH. Beck 2011, s. 585). Tymczasem
powodowi tej obiektywnej nieprawidłowości w jego zachowaniu w momencie
powstania wypadku nie sposób poczytać. Pośrednio wskazuje na to prawomocne
skazanie kierującego pojazdem za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. wyrokiem Sądu
Rejonowego w Rzeszowie z dnia 31 października 2007 r., w którym to wyroku
przypisano kierującemu pojazdem naruszenie przepisu art. 45 ust. 1 pkt 3 Prawa o
ruchu drogowym, poprzez to, że częściowo na chodniku, a częściowo na drodze
publicznej, otworzył drzwi kierowcy i wysiadał nie upewniwszy się, nie spowoduje
to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, w wyniku czego doprowadził do uderzenia
drzwiami jadącej rowerem powódki. Zatem nie można przypisać powódce
obiektywnej nieprawidłowości w jej zachowaniu. Nadto uwadze Sądu uszła
okoliczność, że zachowanie powoda zgodne było z dyspozycją przepisu art. 4 ustawy
prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym "uczestnikruchu i inna osoba znajdująca
się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają
przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość
odmiennego ich zachowania". W niniejszej sprawie dla powódki nic nie wskazywało
i nie mogło wskazywać na to, że kierujący pojazdem nagle i w sposób " na tyle
szeroki" otworzy drzwi, że dokona uderzenia powódki. Zatem wyłącznie
zachowanie kierującego pojazdem pozostawało w opozycji do przepisów prawa o
ruchu drogowym, a to art. 45 ust. 1 pkt 3 .
Trzeba też nadmienić, że to na pozwanym- ubezpieczycielu ciążył ciężar
wykazania, że poszkodowana przyczyniła się do powstania szkody, albowiem on z
tego tytułu wywodził skutki prawne. Wobec niezajęcia przez biegłego sądowego
niebudzącącego stanowiska co do przyczyn wypadku, pozwany mógł rozważyć, czy
dla oceny tych rozbieżności nie zwrócić się do Sądu, na podstawie przepisu art. 286
§ 1 k.p.c. o dodatkową opinię od tego samego lub innego biegłego. Na marginiesie
powód zaznacza, że w chwili obecnej przeprowadzenia takiej dowodu na wniosek
pozwanego byłoby niedopuszczalne z uwagi na treść przepisu art. 162 k.p.c., a
dodatkowo pozwany mógł taki dowód swobodnie powołać przed Sądem I instancji, a
więc ewentualnie w razie zgłoszenia takiego dowodu przez pozwaną przed Sądem II
instancji, zastosowanie mógłby znaleźć także przepis art. 381 k.p.c.
I o samobójcy, który rzuca się pod samochód, który jedzie 10 km/h za szybko (wina kierowcy w małym stopniu też występuje)
Przy samobójcy - brak związku przyczynowego między 10 km/h i wypadkiem.