Pietrzykowski komentarz:
1. Wielość poglądów doktryny i orzecznictwa na prawną doniosłość przyczynienia się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody zmusza do ich generalizacji pozwalającej na wyróżnienie czterech zasadniczych grup stanowisk. Zachowanie się poszkodowanego może być uznane za jego przyczynienie się do powstania lub zwiększenia szkody, jeżeli:
1) pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą (por. np. Longchamps de Berier, Zobowiązania, s. 292; L. Domański, Instytucje kodeksu zobowiązań. Część ogólna, t. II, s. 670; J. Rezler, Naprawienie, s. 48-49; J. Winiarz, Obowiązek, s. 98; S. Garlicki, Odpowiedzialność cywilna, s. 391; T. Dybowski, W sprawie przyczynienia się; tenże, w: System, t. III, cz. 1, s. 297 i nast.),
2) pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą i jest ponadto obiektywnie nieprawidłowe (por. np. E. Łętowska, Przyczynienie się małoletniego do wyrządzenia szkody, NP 1965, Nr 2),
3) pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą i jest zawinione (por. np. A. Ohanowicz, Zobowiązania. Część ogólna, Poznań 1958, s. 47),
4) pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą i jest ponadto zawinione w przypadkach odpowiedzialności na zasadzie winy, a obiektywnie nieprawidłowe przy odpowiedzialności na zasadzie ryzyka (por. np. A. Szpunar, Wina poszkodowanego, s. 117 i nast.; B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, Odpowiedzialność cywilna, s. 165-169; A. Koch, Związek przyczynowy, s. 90; T. Wiśniewski, w: Komentarz 2006, I, s. 78-79).
Wg. mnie wogóle nie ma mowy w tej sprawie o przyczynieniu.