Łojewski np. twierdzi całkiem słusznie, że czysty zarzut błędu w ustaleniach stanu faktycznego w przyrodzie faktycznie nie występuje. Tzn. oczywiście jako naruszenie pierwotne. Ogranicza się on do sytuacji, gdy np. w aktach była karta karna, z której wynikało, że figuruje, a sąd ustalił, że nie figuruje. W pozostałych przypadkach wadliwe ustalenie stanu faktycznego jest konsekwencją naruszeń procedury. Zresztą w kpc jest bardzo analogicznie.
Dlatego w zakresie uniewinnienia zarzuciłem 7 kpk. Nie zarzucałem 410, bo wg mnie przepis ten dotyczy sytuacji, w której sąd nie odmówił danym dowodom wiarygodności ale i tak je pominął. Tutaj natomiast odmówił wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego i żony. Szczególnie w zakresie pokrzywdzonego to uzasadnienie było wewnętrznie sprzeczne. W czynie 1. uznał, że pokrzywdzony może mieć interes w kierowaniu oskarżenia przeciwko temu ziutkowi, a w czynie 2. uznał, że "nie byłby tak perfidny" by kierować fałszywe oskarżenia i bałby się odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Tymczasem nie było żadnego kryterium realnego i obiektywnego, by dokonać takiego rozróżnienia.
Żona miała znaczenie wtórne, tzn. potwierdzała wiarygodność męża. Jej zeznania + reguły doświadczenai życiowego przywiodłyby sąd do uznania, że pokrzywdzony raczej nie wymyśliłby sobie historyjki przeciwko oskarżonemu, po tym jak kilka minut temu dostał od nieznanego sprawcy w mazak, był "cały rozstrzęsiony" (tak żona), uciekł do domu i jeszcze sprzedał żonie bajkę na temat tego, że kto inny go pobił niz go pobił.
+ ważne moim zdaniem było, żeby w zakresie zniesławienia żadać zmiany przez wymierzenie, a nie dochodzić uchylenia w całości, bo wtedy pierwsza instancja moglaby powyższą niekonsekwencje sprostować na ... niekorzyść naszego klienta i uznac, że calość jego zeznań to bujda.
Co do Igora - IMHO dowód niemożliwy do przeprowadzenia. Gość jest na UA i nikt nie wie jak ma na nazwisko...
;